نویسنده: دکتر کارول مان
خبرگزاری راسک: یک پزشک و فعال حقوق زنان هشدار داده است که افغانستان، تحت حاکمیت طالبان، در حال حرکت بهسوی بحرانی انسانی است که پیامدهای آن بهطور مستقیم جان میلیونها زن را تهدید میکند. این هشدار در واکنش به گزارش گاردین درباره ممنوعیت وسایل پیشگیری از بارداری توسط طالبان منتشر شده است.
دکتر کارول مان، رئیس سازمان امدادرسان فیماید، در نامهای به روزنامه گاردین مینویسد که گزارش اخیر این روزنامه درباره محدودیتهای شدید طالبان بر دسترسی زنان به خدمات تنظیم خانواده، اگرچه «بهطرز دردناکی دقیق» است، اما چند واقعیت تکاندهنده دیگر را بازگو نمیکند؛ واقعیتهایی که بهگفته او، نشاندهنده سیاست سازمانیافته طالبان برای محرومسازی زنان از حق حیات، سلامت و آموزش است.
بهگفته این پزشک، فقر فزاینده در افغانستان، که در نتیجه سیاستهای طالبان تشدید شده است، باعث شده خانوادهها دختران خود را از سن ۱۲ سال یا حتی کمتر به ازدواج اجباری درآورند.
او تأکید میکند که در بسیاری موارد، این ازدواجها عملاً به یک معامله مالی تبدیل شده است؛ هرچه دختر کمسنتر باشد، مبلغی که خانواده دریافت میکند بیشتر است. این روند، نمونهای روشن از استثمار ساختاری کودکان دختر در نظامی است که هیچ سازوکار حمایتی برای آنان باقی نگذاشته است.
دکتر مان هشدار میدهد که طالبان با ممنوعکردن تحصیل و اشتغال دختران و زنان پس از دوره ابتدایی، عملاً زیرساخت انسانی نظام درمانی کشور را نابود کردهاند.
در حال حاضر، تنها پزشکان، ماماها و پرستاران زنی که پیش از بازگشت طالبان آموزش دیدهاند، هنوز اجازه کار دارند؛ اما این نسل در حال از میان رفتن است و هیچ زن جدیدی برای جایگزینی آنان آموزش داده نمیشود.
بهدلیل ممنوعیت مراجعه زنان به پزشکان مرد، این وضعیت به این معناست که در آیندهای نزدیک، زنان افغانستان عملاً بهطور کامل از هرگونه مراقبت پزشکی محروم خواهند شد.
نویسنده این نامه تأکید میکند آنچه امروز در افغانستان رخ میدهد، دیگر صرفاً «تبعیض جنسیتی» نیست. بهگفته او، جهان شاهد شکلگیری سیاستی است که میتوان آن را نابودسازی تدریجی زنان از عرصه عمومی و زیستی کشور توصیف کرد؛ سیاستی که در سطح جهان بیسابقه است.
او هشدار میدهد که این روند، بهمعنای نفی سیستماتیک حق زندگی، سلامت، آموزش و کرامت انسانی برای نیمی از جمعیت افغانستان است.
دکتر کارول مان در پایان نامه خود مینویسد:
«در برابر این فاجعه انسانی، جهان تقریباً خاموش مانده است.»
بهگفته او، این سکوت، عملاً به تداوم سیاستهایی کمک میکند که طالبان برای حذف زنان از جامعه و کنترل بدن و سرنوشت آنان بهکار گرفتهاند.
نامه منتشرشده در روزنامه گاردین نشان میدهد که سیاستهای طالبان در حوزه آموزش، بهداشت و حقوق زنان، صرفاً مجموعهای از محدودیتهای پراکنده نیست، بلکه ساختاری منسجم از سرکوب سیستماتیک است که پیامد آن، فروپاشی کامل نظام مراقبتهای پزشکی برای زنان افغانستان و تهدید مستقیم جان میلیونها نفر است.
