خبرگزاری راسک: در حالیکه باشندگان هرات با فقر، بیکاری و خشکسالی دستوپنجه نرم میکنند، اداره زراعت طالبان در این استان اعلام کرده است که در شش ماه نخست سال جاری، به ارزش بیش از ۶۰ میلیون روپیه کابلی، از محصولات زراعتی و دامداری مردم، عشر و زکات گردآوری کرده است.
طالبان این اقدام را «اجرای شریعت» مینامند، اما کشاورزان و مالداران به این باور اند که آنچه در عمل جریان دارد، «باجگیری منظم از مردم به نام دین» است. بسیاری از آنها میگویند که این پولها نه به نیازمندان میرسد و نه در راستایی بهبودی زیر ساختهای عامه مصرف میشود، بلکه در ساختار اقتصادی طالبان جذب میگردد.
براساس گزارشها، روند جمعآوری عشر و زکات در تمام شهرستانهای هرات جریان دارد و مقامهای محلی طالبان از «افزایش چشمگیر» این درآمدها در مقایسه با سال گذشته خبر دادهاند.
مولوی عبدالغنی فیاض، مسوول بخش عشر در ریاست زراعت طالبان در هرات، گفته است که تنها در سال گذشته بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه از کشاورزان و مالداران گردآوری شده بود و طبق «احکام شرعی»، کشاورزان مکلفاند یکدهم از محصولات خود را بپردازند.
در ظاهر، طالبان این اقدام را با پوشش دینی توجیه میکنند، اما کشاورزان میگویند این روند در عمل به ابزاری برای فشار مالی، ترس و کنترل اقتصادی مردم تبدیل شده است. محمد یوسف، کشاورزان شهرستان انجیل، میگویند که پرداخت عشر عملاً باشندگان این شهرستان را به زانو درمیآورد. به گفته آنها، طالبان بدون در نظر گرفتن وضعیت مردم، همان مقدار را میخواهند. «اگر پرداخت نکنند تهدید میشوند.»
طالبان برای گسترش و تسریع روند جمعآوری، اخیراً ۱۹ عراده موترسایکل به مدیران شهرستانها توزیع کردهاند تا مأموران آنها بتوانند در روستاها بهطور مستقیم نظارت و جمعآوری کنند. این اقدام، از نگاه بسیاری از کشاورزان، نشانهای از نظاممند شدن فشار و اجبار طالبان بر مردم است.
حاجی نعمتالله، یکی از مالداران هرات، گفته: «این اخاذیها بدون توجه به وضعیت مردم اعمال میشود. ما مجبوریم قرض بگیریم تا عشر را بدهیم. این پولها نه برای بهبود زندگی مردم مصرف میشود، نه برای توسعه زراعت.»
با این حال، طالبان در گزارشهای رسمی خود از این پولها به عنوان «منابع شرعی» یاد میکنند و مدعیاند که هدفشان کمک به فقرا و تأمین عدالت اقتصادی است. اما در واقعیت، هیچ شفافیتی درباره محل مصرف این وجوه وجود ندارد.
کارشناسان اقتصادی به این باور اند که طالبان از احکام دینی چون عشر و زکات به عنوان پوشش مذهبی برای تأمین درآمد خود استفاده میکند، در حالی که فقر و ناتوانی مردم در مناطق روستایی بهگونه بیسابقهای افزایش یافته است. استمرار این فشارها نه تنها بخش کشاورزی را فلج خواهد کرد، بلکه اعتماد عمومی نسبت به مفاهیم دینی و عدالت اجتماعی را نیز از بین میبرد.
