خبرگزاری راسک: کمیسیون آموزش عالی پاکستان مرحله سوم پروژه بورسیههای «علامه محمد اقبال» را ویژه دانشجویان افغانستان اعلام کرده است. این برنامه قرار است زمینه آموزش عالی برای چهارهزار و ۵۰۰ دانشجو در رشتههای مختلف از جمله پزشکی، مهندسی، کشاورزی، علوم مدیریت، علوم اجتماعی و کمپیوتر را فراهم کند.
بر اساس بیاینهای که روزچهارشنبه، ۱۱ سنبله از کمیسیون آموزش عالی پاکستان منتشر شده، این بورسیهها بهطور کامل تأمین مالی شده و شامل پرداخت شهریه دانشگاه، خوابگاه، کمکهزینه ماهانه برای زندگی و همچنان هزینه سفر میشود.
معیارهای شایستگی این برنامه بر اساس مقاطع تحصیلی متفاوت است. برای دوره کارشناسی، متقاضیان باید دستکم ۱۲ سال آموزش را تکمیل کرده باشند و حداقل نمره ۶۰ درصد در رشتههای عمومی و ۶۵ درصد در رشتههای پزشکی و مهندسی را کسب کرده باشند. شرط سنی برای متقاضیان کارشناسی ۱۷ تا ۲۳ سال تعیین شده است.
برای دورههای کارشناسی ارشد و دکترا، متقاضیان باید به ترتیب ۱۶ یا ۱۸ سال تحصیل تکمیل کرده و معدل حداقل ۲.۵ تا ۳ بر اساس سیستم CGPA داشته باشند. سن متقاضیان این مقاطع نباید بیش از ۳۵ سال باشد.
دانشجویانی که مدارک تحصیلی خارجی دارند، موظفاند گواهی معادلسازی از کمیته هماهنگی هیئتهای آموزشی پاکستان و کمیسیون آموزش عالی این کشور ارائه دهند.
کمیسیون آموزش عالی پاکستان تأکید کرده است که این بورسیهها برای علوم پزشکی بالینی در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا ارائه نمیشود. همچنین، دانشجویان پیش از آغاز تحصیل باید توافقنامهای قانونی امضا کنند که آنها را ملزم به تکمیل دوره و بازگشت به افغانستان میکند.
این فرصتهای تحصیلی در حالی از سوی پاکستان برای دانشجویان افغانستانی اعلام میشود که در داخل افغانستان، طالبان دختران را از آموزش متوسطه و عالی محروم کردهاند. دختران بالاتر از صنف ششم اجازه رفتن به مکتب را ندارند و دانشگاهها نیز به روی آنها بسته شده است؛ اقدامی که واکنشهای گسترده داخلی و بینالمللی را برانگیخته است.
افزون بر ممنوعیت تحصیل در داخل کشور، طالبان در مواردی حتی مانع از استفاده دختران افغانستانی از بورسیههای تحصیلی خارج از کشور نیز شدهاند. خانوادههای متعددی گزارش دادهاند که دخترانشان با وجود داشتن شرایط لازم، اجازه دریافت پاسپورت و سفر برای اشتراک در برنامههای آموزشی و بورسیهها را نیافتهاند.
به باور ناظران آموزشی، این رویکرد طالبان نشاندهنده سیاست سیستماتیک حذف زنان و دختران از عرصه آموزش و دانش است؛ در حالی که کشورهای منطقه و نهادهای بینالمللی در تلاشاند تا دستکم بخشی از این خلأ را با فراهمسازی فرصتهای تحصیلی در خارج جبران کنند.
