خبرگزاری راسک: دوازدهم آگست، روز جهانی جوانان است؛ روزی که یادآور اهمیت و نقش نسل جوان در ساختن آینده را در تمامی کشورهای جهان به خاطر میآورد. اما در افغانستان، این روز بیش از هر زمان دیگری، یادآور چالشی عمیق برای جوانان است؛ نسلی که طی چهار سال گذشته با محدودیتهای گستردهای روبهرو شده و آیندهشان در هالهای از ابهام و ناامیدی قرار گرفته است.
صندوق امانی ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان در پیام روز جهانی جوانان، بر لزوم توانمندسازی جوانان، به ویژه در زمینه کسبوکارهای کوچک و متوسط، تأکید کرده است. این نهاد معتقد است که تقویت نقش جوانان در فعالیتهای محلی میتواند کلید رسیدن به توسعه پایدار و احیای امید در زندگی مردم باشد.
اما واقعیت امروز افغانستان فاصله چشمگیری با این آرمانها دارد. پس از بازگشت طالبان به قدرت، جوانان، بهخصوص دختران، با ممنوعیتهای سختگیرانهای در آموزش، کار و حضور اجتماعی مواجه شدهاند. طالبان درهای مدارس و دانشگاهها را به روی دختران بستهاند و با تغییر کامل نصاب آموزشی، علوم نوین را کنار گذاشته و به جای آن، متون فقهی و دینی با «قرائتی تحریف» شده را جایگزین کردهاند. این رویکرد سبب شده است که فارغان دانشگاهها، باوجود داشتن مدارک، فاقد مهارتهای تخصصی و عملی باشند.
نیمی از جوانان افغانستان یعنی دختران، از حق تحصیل محروم شده و اجازه حضور آزادانه در جامعه را ندارند. در سوی دیگر، بخش عمدهای از پسران به مدارسی دینی که طالبان تاسیس کرده است، جذب شدهاند که هدف آن شستوشوی مغزی و تربیت ایدئولوژیک است؛ نسلی که احتمالاً به جای سازندگی، به ابزار خشونت و بنیادگرایی در آینده تبدیل شود.
در چنین شرایطی، چشمانداز آینده جوانان افغانستان در سایه حاکمیت طالبان چیزی جز تداوم فقر، محرومیت و افزایش افراطگرایی نیست. آیندهای که نه با توسعه پایدار، بلکه با نابودی سرمایه انسانی این کشور گره خورده است و نیازمند توجه و اقدام فوری جامعه جهانی است.
