چین و پاکستان: تهدیدهای طالبان از خاک افغانستان امنیت منطقه را لرزانده است

خبرگزاری راسک: وزارت امور خارجهٔ پاکستان روز شنبه، ۴ اسد، در برگهٔ ایکس خود خبر داد که آمنه بلوچ، معاون این وزارت، با یوی شیائویونگ، نمایندهٔ ویژهٔ چین در کابل، دربارهٔ تهدیدهای امنیتی «برخاسته از خاک افغانستان» رای‌زنی کرده‌اند. این هم‌سویی بی‌پردهٔ پکن و اسلام‌آباد، بار دیگر ناکارآمدی و بی‌مسئولیتی حاکمان طالبان را در مهار شبکه‌های دهشت‌افگن و گرو‌ه‌های نیابتی برجسته می‌کند؛ ساختاری که نه مشروعیت دارد و نه ظرفیت ادارهٔ یک کشور بحران‌زده را. به‌گفتهٔ وزارت خارجهٔ پاکستان، دو طرف روی موضوعات امنیتی و همکاری‌های منطقه‌ای تمرکز کرده و «هدف مشترک صلح و توسعه در منطقه» را تکرار کرده‌اند. صلح و توسعه، اما، با وجود یک حاکمیت تحمیلی و منزوی مانند طالبان ـ که عملاً نتوانسته یا نخواسته است جلوی صدور ناامنی، خشونت و افراط‌گرایی را بگیرد ـ بیش‌تر به شعار شبیه است تا برنامهٔ قابل‌اجرا.
این موضع‌گیری در ادامهٔ سخنان محمد اسحاق دار، وزیر خارجهٔ پاکستان، مطرح می‌شود که پیش‌تر افغانستانِ زیر سلطهٔ طالبان را «بزرگ‌ترین تهدید امنیتی برای اسلام‌آباد» خوانده بود. چنین تصریحی از زبان عالی‌ترین مقام دیپلماسی پاکستان، نشانهٔ روشن بی‌اعتباری طالبان در منطقه و ناتوانی آن‌ها در پاسخ‌گویی به ابتدایی‌ترین الزامات امنیت جمعی است. هم‌زمان، در روزهای اخیر محسن نقوی، وزیر داخلهٔ پاکستان، به کابل رفت و در مورد نگرانی‌های امنیتی با مقام‌های طالبان گفت‌وگو کرد. سفر مقامی در این سطح، وقتی با دستورکار «نگرانی» تعریف می‌شود، یعنی حتی نزدیک‌ترین همسایهٔ جنوبی افغانستان نیز به طالبان اعتماد ندارد و آن‌ها را شریک قابل اتکای امنیتی نمی‌داند. طالبان، که دستگاه تبلیغاتی‌شان مدام از «ثبات» سخن می‌گوید، در عمل نتوانسته‌اند حتی همسایهٔ سنتی پاکستان را از هزینه‌های روزافزون ناامنی، مهاجرت اجباری و گسترش شبکه‌های تروریستی آسوده سازند.
چین و پاکستان با زبان دیپلماسی از «هدف مشترک صلح و توسعه» حرف می‌زنند، اما متن واقعی ماجرا، بی‌اعتمادی فزایندهٔ منطقه به طالبان است. تا زمانی که یک ساختار غیرمنتخب، ایدئولوژیک و سرکوب‌گر بر افغانستانی‌ها تحمیل شده و از پاسخ‌گویی در برابر جامعهٔ جهانی و مردم افغانستان فرار می‌کند، «امنیت منطقه‌ای» صرفاً تیتر خوش‌رنگی است برای پوشاندن واقعیتی تلخ: طالبان نه توان مهار تهدید را دارند و نه ارادهٔ تبدیل‌شدن به یک بازی‌گر مسئول را.