خبرگزاری راسک: شاهزاده الولید بن خالد بن طلال آل سعود، از اعضای برجسته خاندان سلطنتی عربستان، پس از نزدیک به دو دهه کما، سرانجام در سن ۳۶ سالگی چشم از جهان فروبست. او در سال ۲۰۰۵ میلادی هنگام تحصیل در یک کالج نظامی در بریتانیا، در یک رویداد ترافیکی که خودش رانندگی میکرد، آسیب دید مغزش برای همیشه از فعالیت ماند.
الولید که در خانوادهای ثروتمند و پرنفوذ زاده شده بود، با وجود پیشرفتهای پزشکی، هرگز به هوش نیامد. او پس از تصادف به عربستان منتقل شد و در شهرک پزشکی ملک عبدالعزیز ریاض، ۱۹ سال به کمک دستگاههای حمایتی زنده نگهداشته شد.
درگذشت او در حالی رخ داد که پدرش، شاهزاده خالد بن طلال، بارها از «امید به بازگشت معجزهآسا» سخن گفته بود. خالد بن طلال با تأیید خبر مرگ فرزندش، در بیانیهای نوشته: «با قلبی سرشار از تسلیم به تقدیر الهی، به سوگ شاهزاده جوان خود نشستیم.»
داستان الولید، تنها یک تراژدی شخصی نبود؛ بلکه بازتابی از ذهنیت سلطنتی در برابر مرگ، امید و تکنولوژی پزشکی نیز بود. در عربستان، خانواده سلطنتی نقشی فراتر از یک خانواده حکومتی دارد؛ آنان نماد پیوند سنت و مدرنیتهاند. نگاه آنها به مرگ حتی در حالت نباتی تحت تأثیر باورهای مذهبی و جایگاه اجتماعیشان شکل میگیرد.
طی این ۱۹ سال، تصویرهایی گهگاهی از شاهزاده منتشر میشد؛ گاهی با اشارهای از چشم یا لرزش اندامی، سوژه امیدواری رسانهها و واعظان مذهبی و منبر میشد و گاهی نمادی از «اراده الهی» در برابر محدودیتهای پزشکی خوانده میشد. اما اکنون، با مرگ الولید، پروندهای بسته شد که سالها از خط میان زندگی و مرگ عبور کرده بود.
