از دانشگاه تا کارگاه؛ دختران مهاجر یکی‌پی دیگر ناپدید می‌شوند

خبرگزاری راسک: بر پایه گزارش سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، سارا گوهری، شهروند افغانستان و دانشجوی فعال در حوزه مهاجرت، روز ۱۵ سرطان سال جاری هنگام عبور از گذرگاه مرزی دوغارون/تایباد، توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده است.
سارا قصد داشت برای تحقیق میدانی پیرامون وضعیت مهاجران افغانستانی به مرز تایباد سفر کند. تحقیقی مستقل که ظاهراً با حساسیت و خشم دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی مواجه شده است. با گذشت بیش از ده روز، هنوز از محل نگهداری، سلامت جسمی و وضعیت حقوقی او خبری در دست نیست. این دانشجو از حق تماس با خانواده و دسترسی به وکیل محروم مانده و بازداشت او نیز بدون ارائه هرگونه حکم قضایی صورت گرفته است.
هه‌نگاو این اقدام را بخشی از سیاست هدفمند جمهوری اسلامی برای خاموش‌سازی صداهای مستقل و سرکوب روایت‌های غیرحکومتی از وضعیت مهاجران دانسته است.
در حالی‌که برخوردهای رسمی با مهاجران شدت گرفته، موارد متعدد خشونت‌های خیابانی و ناپدیدشدن مهاجران افغانستانی نیز گزارش می‌شود. یکی از تازه‌ترین نمونه‌ها، ناپدیدی فریده محمدی، دختر ۱۵ ساله مهاجر افغانستانی است که به گفته بستگانش، او، در یک کارگاه خیاطی در منطقه اسلام‌شهرِ صالح‌آباد تهران کار می‌کرد. طبق اظهارات خانواده‌اش، او پس از خروج از محل کار ناپدید شده و تاکنون هیچ خبری از زنده بودن یا کشته شدن او در دست نیست.
این رویدادها در شرایطی رخ می‌دهد که پس از جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل، سیاست‌های مهاجرستیزانه حکومت ایران وارد فاز تازه‌ای شده است. اخراج‌های اجباری شدت یافته و خشونت علیه مهاجران نه‌تنها توسط نهادهای حکومتی، بلکه از سوی برخی شهروندان ایرانی نیز اعمال می‌شود؛ خشونتی که نهادهای امنیتی آشکارا در برابر آن سکوت کرده‌اند.
در هفته‌های اخیر ویدئوهایی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده که ضرب‌وشتم مهاجران افغانستانی توسط جوانان ایرانی را نشان می‌دهد. فعالان حقوق بشر می‌گویند این خشونت‌های بی‌پاسخ، نتیجه مستقیم فضای تنفر و مهاجرهراسی است که رسانه‌های رسمی و نهادهای حکومتی به آن دامن زده‌اند.
سیاست‌های امنیتی جمهوری اسلامی، نه‌تنها مهاجران را تهدید می‌کند، بلکه تلاش‌های تحقیقاتی و روزنامه‌نگاری درباره آنان را نیز در نطفه خفه می‌سازد. در حالی‌که مقام‌های ایرانی همواره از شعارهای ضد امپریالیستی و «برادری اسلامی» سخن می‌گویند، در عمل آن‌چه دیده می‌شود قتل خاموش و سرکوب روایت‌های مستقل از وضعیت مهاجران افغانستانی است.
سارا گوهری و فریده محمدی کجا هستند؟ آیا زنده‌اند؟ آیا خانواده‌های‌شان روزی پاسخی از نظامی خواهند شنید که جان و کرامت مهاجر را بی‌هیچ پاسخ‌گویی، به بازی گرفته است؟
دردناک‌تر از همه این‌که چه زمانی جامعه جهانی و نهادهای بین‌المللی در برابر این چرخه ناپدیدسازی و خشونت سازمان‌یافته، ساکت خواهند ماند؟ پرسش‌هایی بی‌پاسخ، در سایه‌ی سنگین سکوت…!