مرزها زخم می‌زنند؛ مادرانی‌که نگران کودکان به دنیا نیامده خود هستند

خبرگزاری راسک: در گرمای طاقت‌فرسای مرز اسلام‌قلعه، چهره‌های خسته و دل‌نگران به صف ایستاده‌اند. زنانی که با نگرانی از دست دادن کودکان به دنیا نیامده شان رنگ بر رخسار ندارند، کودکان گریان و خسته که گرما شدید رمق نفس کشیدن را بر آنان تنگ ساخته است و سال‌مندانی که از شدت ضعف به عصای دست داشته خود تکیه داده‌اند. این‌ها تنها روایتی بخشی از هزاران مهاجر افغانستانی ‌اند که طی هفته‌های اخیر به اجبار و با توهین و تحقیر از آن سویی مرز رانده شده و در دل دشت سوزان، بی‌پناه و بی‌سرپناه به سویی آینده نا روشن چشم دوخته اند.
در میانه‌ی این آشفتگی، کوابنا آسانته انتیاموا، نماینده صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، شخصاً به این نقطه از خاک افغانستان رفته تا واقعیت را از نزدیک لمس کند. در ویدیویی که این نهاد روز دوشنبه ۲۳ سرطان، منتشر کرده، او از «موج سنگینی بازگشت‌کنندگان» سخن می‌گوید؛ موجی که نه‌تنها جسم، که روان انسان را نیز تحت فشار قرار داده است.
نماینده صندوق جمعیت سازمان ملل در این ویدئو با نگرانی می‌گوید: «زنانی را دیدم که تنها چند هفته با زایمان فاصله دارند، ولی حتی یک دستمال تمیز در اختیار ندارند. کودکان ترسیده‌اند. بعضی‌های‌شان حتی زبان پدر و مادرشان را به‌درستی نمی‌دانند. آن‌ها در کشوری به دنیا آمده‌اند که حالا دیگر جایی برایشان ندارد.»
صندوق جمعیت سازمان ملل هشدار داده که وضعیت سلامت این بازگشت‌کنندگان بحرانی است. نبود امکانات درمانی، تغذیه نامناسب، کمبود آب، و نبود حمایت روانی برای کودکان و نوجوانان، همه به فاجعه‌ای در سایه نزدیک می‌شود. این سازمان از همه کشورها و نهادهای بین‌المللی خواسته تا فوراً برای کمک‌رسانی دست‌به‌کار شوند تا از مرگ کودکان به دنیا نیامده و مادران شان جلوگیری شود.
در روزگاری که سیاست، مرزها را تنگ‌تر می‌کند، واقعیت انسانی اما، از حصارها عبور می‌کند. هر زن باردار، هر کودک آواره، هر پیرمردِ بی‌کفش در این بیابان سوزان، پرسشی است بی‌پاسخ؛ آن‌ها در دل این دشت سوزان با زبان سکوت وسکون فریاد می‌زنند؛ آیا کسی صدای‌مان را می‌شنود؟
فریادی که طی روزهای گذشته تنها با گوش باشندگان هرات باستان رسید و مردم این ولایت هرچند با جیب خالی برای دل داری و خوش‌آید گویی این مهاجران ستافتند.