احمد مسعود: افغانستان دیگر برای غرب اولویت ندارد

خبرگزاری راسک: پس از آن‌که گروه طالبان قدرت را در افغانستان به‌دست گرفتند، جبهه‌های زیادی در برابر این گروه اقدام به فعالیت‌های نظامی کرده‌اند که یکی این جبهه‌ها، جبهه‌ی مقاومت‌ملی افغانستان به رهبری احمد مسعود می‌باشد.

گروه طالبان پس از این‌که وارد افغانستان شدند، تلاش‌های زیادی را برای به‌دست آوردن استان پنج‌شیر انجام داده‌اند که در این جریان با مبارزه‌ی سخت و نفس‌گیر جبهه‌ی مقاومت‌ملی مقابل شدند.

باید گفت، باوجود این‌که آقای مسعود در کشور حضور ندارد؛ اما به‌خوبی می‌تواند نیروهای جبهه‌ی خود را رهبری کند. در همین‌حال، مسعود می‌گوید که جنگ‌جویان او در ۲۰ استان از ۳۴ استان کشور، به‌ویژه در مناطق شمالی و غربی، در مقابل گروه طالبان عملیات راه‌اندازی می‌کنند.

یکی از افراد وابسته به جبهه‌ی مقاومت‌ملی می‌گوید که این جبهه صدها ستیزه‌جوی گروه طالبان را در آگست ۲۰۲۱ کشته است و با وجود این‌که منافع جامعه بین‌المللی به درگیری‌ها در جاهای دیگر، مانند جنگ‌های اوکراین و غزه، تغییر کرده است، جنگ مقاومت هم‌چنان ادامه دارد.

این دست‌یار می‌گوید: «ما ماهانه ۱۵ تا ۲۰ عملیات نظامی در مناطق تحت اشغال گروه طالبان ترتیب می‌دهیم و در هر یک از این عملیات‌ها می‌توانیم سه تا هشت تروریست آن‌ها را بکشیم».

مسعود در این گزارش به‌دلایل عملیاتی به جزییات درباره‌ی مکان و زمان حمله نیروهایش نمی‌پردازد. او می‌گوید: «من قطعا به شما نمی‌گویم که نیروهای من در حین صحبت ما چه می‌کنند یا جهان در روزهای آینده چه خواهد دید، اما بیایید بگوییم که جبهه‌ی مقاومت‌ملی از مردم افغانستان ما دفاع می‌کند و به آن‌ها فرصت جنگ و امید برای دفاع از خود می‌دهد».

مسعود هم‌چنان می‌افزاید: «آن‌چه که ما به‌عنوان یک کارزار نظامی داریم، یک هدف دفاعی در برابر ظلم، بربریت و وحشت گروه طالبان است. در پشت وضعیت فاجعه‌بار افغانستان، تنها گروه طالبان می‌توانند مقصر شناخته شوند. بنابراین، گروه طالبان برای ما چاره‌ای جز دفاع باقی نمی‌گذارد.»

کارشناسان نسبت به توانایی مسعود برای سست کردن کنترل گروه طالبان بر قدرت خود تردید دارند؛ اما بدون چشم‌انداز واقع‌بینانه بازگشت نیروهای بین‌المللی متحد با چکمه‌های روی زمین، جبهه‌ی مقاومت‌ملی بهترین گزینه برای مخالفت با رژیم اسلام‌گرا تلقی می‌شود. در اوایل این ماه، مسعود تعدادی از گروه های متحد را برای کنفرانسی در وین با هدف تشکیل یک بلوک متحد ضد گروه طالبان گرد هم آورده بود.

مسعود و دیگر رهبران ضد گروه طالبان از تصمیم غرب برای عقب نشینی در سال ۲۰۲۱ که به نظر آن‌ها خیانت است، نگران هستند. در حال حاضر، برای قدرت‌های بزرگ جهانی کافی است که حمایت خود را از مقاومت اعلام کنند و از اعطای به رسمیت شناختن بین‌المللی به رژیم طالبان که می‌خواهد، خودداری کنند.

مسعود می‌گوید: «ما کمک نظامی یا پول از غرب نمی‌خواهیم؛ اما به نفع دموکراسی، آن‌ها باید به افغانستان کمک کنند تا یک حکومت قانونی تشکیل دهد. جهان نباید با طالبان سازش کند. همه کسانی که در حال حاضر افغانستان را تماشا می‌کنند باید با قدرت در کنار ما بایستند».

مسعود مراقب است که عقب‌نشینی غرب را بیش از حد مقصر نداند، اما می‌گوید که این ایده که ایالات متحده میانجی‌گری برای «عفو» با گروه طالبان در رابطه با جنگ‌جویان محلی و مقام‌های دولتی برکنار شده‌ای که پشت سر گذاشت، چیزی جز یک دروغ آشکار نبود.

تاکنون هیچ کشوری گروه طالبان را به عنوان حاکمان مشروع افغانستان به رسمیت نشناخته است، موضعی که با موضع سازمان ملل هم‌خوانی دارد؛ اما همبستگی در محکومیت سرنگونی اجباری دولت منتخب دموکراتیک کابل، جای خود را به عمل‌گرایی می‌دهد، زیرا قدرت‌های منطقه‌ای از جمله چین و هند شروع به بازگشایی خطوط ارتباطی با این کشور مهم استراتژیک کرده‌اند.

رهبران طرف‌دار دموکراسی مانند مسعود تلاش می‌کنند تا بفهمند چگونه جهان، و به ویژه غرب، می‌توانند در مورد کنترل گروه طالبان بر افغانستان پس از ۲۰ سال مبارزه فعالانه با آن‌ها در زمین، تا این حد ساکت بمانند. او می‌گوید، این نشان می دهد که جهان اکنون با آن‌چه در افغانستان اتفاق می‌افتد، خوب است.

مسعود اذعان می‌کند: «بله، افغانستان دیگر برای غرب اولویت ندارد. من نیز امیدوارم صلح برای اوکراینی‌ها، برای مردم خاورمیانه به دست آید؛ اما امیدوارم صلح به افغانستان نیز برسد».

مسعود می‌گوید که در مورد آینده‌اش شب‌ها بیدار است و با این سوال دست و پنجه نرم می‌کند که چگونه کار پدرش را تمام کند، گروه طالبان را شکست دهد و صلح را در افغانستان بیاورد. او می‌گوید: «ای کاش مردم افغانستان را دوست نداشتم، زیرا در آن صورت می‌توانستم این جنگ را ترک کنم و از آن دور باشم؛ اما من آن‌ها را فراتر از امید دوست دارم».

مسعود که هم در ایران و هم در بریتانیا تحصیل کرده است، می‌گوید که تمایلی به رهبری یک دولت غیرنظامی ندارد. او پیشنهاد می‌کند که بهتر است یک زن کشور را رهبری کند، با توجه به این‌که زنان در حال حاضر تحت رژیم زن‌ستیز گروه طالبان رنج می‌برند.

مسعود گفته: «امیدوارم در قدرت نباشم. مردم در مورد شخصیت بسیار شایسته‌تری تصمیم می‌گیرند که در راس کار باشد، ترجیحا یک زن و مرا به یک زندگی مسالمت‌آمیز بسپارند».

او هم‌چنین فاش می‌کند که او یک پدر جدید برای یک نوزاد شش ماهه است و اولین نفر از نسل جدید سلسله‌ی مسعود یک دختر است. او امیدوار است که تجربه‌ی کودکی او مانند تجربه او نباشد که در آن، به‌عنوان وارث یک فرمان‌ده‌ی جنگ، پدرش را در حالی که با هلیکوپترهای نظامی مصاحبه می‌کرد، تحت الشعاع قرار می‌داد.