خبرگزاری راسک: یک تحلیلگر امنیتی و مأمور پیشین سازمان سیا، سارا آدامز، در حساب کاربری خود در اکس (توییترسابق) مدعی شده است که نیروی نظامی پاکستان پایگاه هوایی پایگاه بگرام را هدف حملات خود قرار داده است؛ پایگاهی که به گفته وی مقر گردان ۲۲۱ «شهید آفتاب» وابسته به طالبان در آن واقع بوده و انبار مهمات گستردهای را در خود جای داده است.
آدامز تأکید کرده که نیروهای پاکستان علاوه بر هدف قراردادن این پایگاه، انبار تسلیحاتی بزرگی را منهدم کردهاند که نهتنها طالبان را مسلح میکرده، بلکه بهگفته او منبع تأمین سلاح برای گروههای تروریستی دیگر از جمله تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) و القاعده نیز بوده است. این ادعا اگرچه مورد توجه رسانههای اجتماعی قرار گرفته، تاکنون از سوی منابع رسمی پاکستان یا افغانستان تأیید نشده و تحلیلگران بینالمللی نیز برای بررسی مستقل آن زمان بیشتری نیاز دارند.
آدامز در ادامه نوشته است که این انبار تسلیحاتی مدتها توسط گروههای مسلح مورد استفاده قرار میگرفته و به آنها امکان داده تا عملیاتهای گستردهای را در منطقه انجام دهند. او با اشاره به تجربه تحقیقاتی خود درباره جنگ در بن غازی گفته که «بر اساس بررسیهای ما، یکی از رهبران ارشد «عبدالعظیم علی موسی بن علی»، معاون فعلی کمیسیون نظامی القاعده، پیش از انتقال بخش قابلتوجهی از این تسلیحات بهسوی جنوب استفاده کرده است».
این ادعا، در صورت اثبات، نشاندهنده پیچیدگی شبکههای تسلیحاتی منطقهای است که نهتنها طالبان بلکه دیگر ساختارهای مسلح فراملی نیز از آن بهرهمند شدهاند؛ ساختارهایی که فعالان حقوق بشر و ناظران بینالمللی بارها به ارتباطات آنها با خشونت فرامرزی و تهدید امنیت عمومی اشاره کردهاند.
اگرچه این ادعاها هنوز از سوی مقامات رسمی گروه طالبان یا پاکستان تأیید نشدهاند، تنشهای مرزی و درگیریهای نظامی میان دو کشور طی هفتههای اخیر افزایش یافته است. اسلامآباد بارها طالبان را به «پناهدادن به گروههای مسلح» و عدم توانایی در مهار آنها متهم کرده و این موضوع را بهانهای برای عملیاتهای نظامی خود دانسته است؛ اتهامی که طالبان بارها رد کردهاند.
تحلیلگران مستقل تأکید میکنند که راستیآزمایی چنین گزارشهایی نیازمند بررسیهای میدانی و تأیید چندمنبعی است، بهویژه در مناطق تحت کنترل گروههای مسلح که دسترسی رسانههای مستقل به آنها محدود است. باوجود این، روایاتی از نقش پایگاههای نظامی سابق و شبکههای پنهان تسلیحاتی در تأمین منابع گروههای مسلح در جنوب و شرق آسیا پیشتر نیز در گزارشهای بینالمللی مطرح شده است.
در صورت تأیید، چنین حملاتی میتواند نشانهای از تغییر راهبردی اسلامآباد در مقابله با تهدیدهای فرامرزی قلمداد شود و پیامدهای گستردهای برای امنیت منطقهای به دنبال داشته باشد. گروههایی مانند تیتیپی و القاعده که در سالهای گذشته از ناپایداری امنیتی در افغانستان بهره بردهاند، اکنون ممکن است با واکنشهای شدیدتر نظامی مواجه شوند؛ موضوعی که هم میتواند تنشها را تشدید کند و هم زمینههای بازسازی گفتوگوهای منطقهای برای مهار خشونتهای فرامرزی را فراهم آورد.
