خبرگزاری راسک: در حالی که تنشهای دیپلماتیک میان اسلامآباد و طالبان بر سر فعالیتهای مسلحانه در مناطق مرزی به نقطه جوش رسیده است، افشای جزئیات تازهای از شبکهی حمایتی کابل از جنگجویان «تحریک طالبان پاکستانی» (تیتیپی)، ابعاد پیچیدهتری از این بحران امنیتی را نمایان میکند. یافتههای میدانی و گزارشهای واصله از منابع آگاه در کابل حاکی از آن است که پایتخت افغانستان، نه تنها به پناهگاهی سیاسی، بلکه به «مرکز لجستیک و بازتوانی پزشکی» برای شورشیان تیتیپی بدل شده است.
گزارشهای مستند نشان میدهند که گروه طالبان در کابل، چندین مرکز درمانی مجهز و حتی بیمارستانهای اختصاصی را برای مداوای زخمیهای جنگی تحریک طالبان پاکستانی اختصاص دادهاند. بر اساس اطلاعات بهدستآمده، مجروحان تیتیپی که در نبردهای ایالت خیبرپختونخوا و مناطق قبایلی آسیب میبینند، از طریق مسیرهای غیررسمی مرزی به کابل منتقل شده و در بیمارستانهای نظامی نظیر «سردار محمد داوود خان»، «چهارصد بستر» و برخی کلینیکهای خصوصیِ تحت کنترل استخبارات طالبان، تحت مراقبتهای ویژه قرار میگیرند.
یک منبع مطلع که به دلیل حساسیتهای امنیتی نخواست نامش فاش شود، میگوید:
«برخی از این مراکز درمانی، قرنطینههای امنیتی هستند که حتی پرسنل ملکی افغانستان نیز اجازه ورود به بخشهای خاص آن را ندارند. در اینجا بحث درمان فراتر از مسائل انسانی است؛ این یک بازسازی نیروی رزمی برای بازگشت به جبهههای نبرد است.»
آنچه این گزارشها را برای ناظران بینالمللی نگرانکننده میکند، تنها بحث تداوی نیست؛ بلکه چرخه «درمان، تجهیز و اعزام مجدد» است. گزارش شده است که شبهنظامیان پس از طی دوران نقاهت، توسط واحدهای لجستیکی طالبان افغانستان، با تسلیحات پیشرفته (که عمدتاً از تجهیزات باقیمانده ناتو در افغانستان هستند) و امکانات مخابراتی جدید مجهز شده و تحت پوششهای امنیتی به مناطق مرزی بازگردانده میشوند تا علیه ارتش پاکستان وارد عمل شوند.
این وضعیت، ادعاهای مکرر مقامات اسلامآباد مبنی بر استفاده تیتیپی از خاک افغانستان را تقویت کرده است. اگرچه طالبان کابل همواره وجود هرگونه پایگاه یا حمایت رسمی از مخالفان مسلح پاکستان را تکذیب میکنند، اما شواهد موجود در بیمارستانهای پایتخت، روایتی متناقض را بازگو میکند.
تحلیلگران بر این باورند که طالبان افغانستان با ایجاد «زیرساختهای درمانی اختصاصی» برای تیتیپی، عملاً در حال تقویت بازوی نیابتی خود برای فشار بر پاکستان هستند. این اقدام، گروه طالبان را از یک میانجیگر احتمالی، به یک طرف ذینفع در منازعات خونین منطقه بدل کرده است.
استفاده از مجهزترین بیمارستانهای یک کشور جنگزده برای مداوای اتباع مسلح خارجی، در حالی که شهروندان بومی افغانستان با فقر درمانی دست و پنجه نرم میکنند، میتواند جبهه جدیدی از نارضایتیهای داخلی و فشارهای بینالمللی را علیه گروه طالبان بگشاید.
پرسش اساسی اینجاست: آیا گروه طالبان آماده است هزینهی سنگین میزبانی و بازسازی قوای جنگی تیتیپی را در قبال تیره شدن کامل روابط با همسایه جنوبی خود بپردازد؟
