قسمت پنجم
نصیر احمد نور؛ مفسد که به جای زندان به استرالیا پرواز کرد
ادامه گزارش قبلی؛
خبرگزاری راسک: جناب نصیر احمد نور، افزون بر فساد اخلاقی، دچار فساد مالی جدی نیز بودهاند که به چند مورد از فساد مالی ایشان در زیر اشاره میشود.
نمونه اول: خانه غیرضروری بوده که به آدرس تهران، شهرک غرب، خیابان ایرانزمین، توسط ایشان بهصورت رهن یا گرو گرفته شده است. برای رهن این خانه حدود دوازده میلیارد تومان، که معادل حدود ششصد هزار دالر در آن زمان بوده، پرداخت گردیده است. مدارک و منابع نشان میدهند که اجاره این خانه مفشن خصوصی کاملاً غیرضروری بوده و هیچ کارکرد مفید و مؤثری برای سفارت افغانستان در تهران نداشته و هیچ مشکلی از مشکلات مردم را حل نکرده است.
شواهد موثق نشان میدهند که جناب نور و برخی دوستان نزدیکش، از جمله هارون نجمپور، معاون ایشان، این خانه را فقط برای موارد تفریحی خویش، مانند بازی شطرنج، شنا، سونا، استخر، جکوزی و غیره استفاده میکردهاند. تأسفآورتر اینکه این خانه به تومان گرو گرفته شده است و میلیاردها تومان که برای این خانه پرداخت شده بود، در نتیجه کاهش ارزش پول ایران، ارزش این پول نیز به شدت کاهش یافته و بازگشت این پول به خزانه دولت، بعد از حساب و کتاب هزینههای خانه، بسیار ناچیز و تقریباً در حد صفر بوده است.
مورد دوم: قرارداد جعلی خانه جناب هارون نجمپور بوده است. ظاهراً جناب رئیس و معاونشان در امور غارت اموال مردم مظلوم افغانستان و سوءاستفاده جنسی از زنان، با یکدیگر هماهنگ بودهاند. آقای نجمپور، که در خانه مفشن شهرک غرب دفتر داشت، یک دانشجوی دختر هزاره را بهعنوان سکرتر استخدام کرده و از این زن سوءاستفاده جنسی میکرده است.
افزون بر این، جناب نجمپور در هماهنگی با جناب نصیر احمد نور، یک باب خانه را در منطقه شهرک غرب تهران، بهصورت رهن یا گرو گرفته و مبلغ پول گروی را نیز بهصورت غیرقانونی از حساب بانکی سفارت برداشته و به مالک خانه پرداخت کرده است. اما ایشان با امضای جناب سفیر، قرارداد جعلی تنظیم کرده و ماهانه حدود پنج هزار یورو از پول بیتالمال را بهعنوان کرایه خانه دریافت میکرده است.
در واقع، قرارداد ارسالشده به وزارت خارجه افغانستان جعلی بوده و آنها اصل قرارداد، که گروی بوده، را پنهان کردهاند. این اقدام از دو جهت به دولت ضرر رسانده است:
از یک طرف، با قرارداد جعلی، ماهانه پنج هزار یورو از دولت دریافت کردهاند؛
و از طرف دیگر، مبلغ بزرگی از پول سفارت را بهعنوان پول گروی پرداخت کردهاند که با گذشت زمان و کاهش ارزش تومان، ارزش آن به شدت کاهش یافته و ضرر قابل توجهی به دولت وارد شده است.
مورد سوم: خرید و فروش غیرقانونی ارز با پول سفارت بوده است. آقای نور و برخی دوستان نزدیکش، میلیاردها تومان پول سفارت را در اختیار یک صرافی ایرانی قرار دادهاند تا با این پول خرید و فروش ارز انجام دهد. با توجه به تحولات بازار ارز در ایران و کاهش ارزش تومان، صدها هزار دالر سود حاصل از این معاملات، به جیب جناب نور و برخی نزدیکانش واریز شده است.
به عبارت دیگر، بیش از نه میلیارد تومان از پول سفارت، که حدود ۴۵۰ هزار دالر در آن زمان بوده است، به دوست صراف ایشان داده شده تا با این پول، دالر به نرخ پایین خریداری کرده و به نرخ بالا بفروشد. سود حاصل از این معاملات، بین صراف و جناب سفیر تقسیم میشده است.
برای مثال، در زمان تحویل پول، قیمت هر دالر ۲۰ هزار تومان بوده است، اما بعد از مدتی، این رقم به ۵۰ هزار تومان افزایش یافته است. صراف مذکور در ابتدا با نه میلیارد تومان، ۴۵۰ هزار دالر خریداری کرده و بعداً این مبلغ را به قیمت بالاتر فروخته است. از مجموع پول حاصل، نه میلیارد تومان به حساب سفارت بازگردانده شده و باقیمانده، که ۱۳.۵ میلیارد تومان بوده، بین آنان تقسیم شده است.
این روند چندین سال ادامه داشته است، در حالی که دستور رسمی وزارت خارجه افغانستان این بود که پول سفارت نباید به تومان نگهداری شود و باید به یورو یا دالر تبدیل گردد. اما جناب نور این دستور را نادیده گرفته و پول سفارت را برای معاملات غیرقانونی خود استفاده کرده است. در نتیجه، میلیونها دالر به دولت افغانستان ضرر وارد شده است.
مورد چهارم: ساختمان چندطبقه منطقه الهیه تهران بوده است. این ساختمان، که در زمین متعلق به افغانستان ساخته شده بود، بهعنوان اقامتگاه دیپلماتها اعمار گردیده بود. در زمان مسئولیت ایشان، میلیاردها تومان برای ساخت این ساختمان مصرف شد، اما مدت کوتاهی پس از تکمیل، ساختمان دچار ترکخوردگی و نشست شد و در معرض فروپاشی قرار گرفت.
مهندس سازنده این ساختمان، از دوستان نزدیک آقای نور و آقای نجمپور بوده است. وی بهجای استفاده از مواد باکیفیت، از مصالح بیکیفیت استفاده کرده است. در نتیجه، دوازده خانواده دیپلمات مجبور به ترک ساختمان شدند و حدود شصت نفر، برای مدت طولانی در هتلها اقامت کردند. هزینه این اقامت، روزانه حدود سه هزار دالر و سالانه نزدیک به یک میلیون دالر بوده است.
افزون بر این موارد، رشوهستانی در بخشهای مختلف اداره تحت مدیریت ایشان به شدت رواج داشته است. حتی از چایفروشان، عکاسان و عریضهنویسان اطراف سفارت نیز پول دریافت میشده است.
در نهایت، جناب نور توانسته است مبالغ هنگفتی از پول سفارت را به استرالیا منتقل کرده و در آنجا سرمایهگذاری کند. ایشان پیش از این، بسیاری از اعضای خانواده خود را نیز به استرالیا منتقل کرده بود.
در کنار همه این موارد، منابع موثق تأیید میکنند که به دستور جناب نور، صدها پاسپورت افغانستان برای اتباع خارجی صادر شده است. همچنین گزارش شده است که ایشان با نهادهای استخباراتی کشور میزبان ارتباط داشته و از این طریق، امتیازات مالی و سیاسی دریافت کرده است.
