خبرگزاری راسک: یک زوج سالمند بریتانیایی که نزدیک به هشت ماه در یکی از بدنام‌ترین زندان‌های طالبان در کابل زندانی بودند، در گفت‌وگو با رسانه‌های بریتانیا از شرایطی پرده برداشته‌اند که آن را «جهنم واقعی» توصیف می‌کنند؛ شرایطی که بار دیگر ماهیت سرکوبگر، غیرشفاف و ضدانسانی نظام زندان‌های طالبان را آشکار می‌سازد.
پیتر رینولدز، ۸۰ ساله، و همسرش باربی، ۷۶ ساله که بیش از ۱۸ سال در افغانستان زندگی کرده بودند، در فبروری ۲۰۲۵ هنگام بازگشت به خانه‌شان در استان بامیان، به دستور طالبان و بدون هیچ اتهام رسمی بازداشت شدند. به گفته آنان، تنها به این بهانه که برای «دیدار با یک فرمانده» فراخوانده شده بودند، در دام بازداشت خودسرانه طالبان افتادند؛ الگویی که بارها توسط نهادهای حقوق بشری درباره ساختار امنیتی این گروه گزارش شده است.
پس از سقوط دولت جمهوری و بازگشت طالبان به قدرت در آگست ۲۰۲۱، بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدسازی اجباری و زندان‌های مخفی به ابزار ثابت کنترل اجتماعی این گروه تبدیل شده است. این زوج نیز قربانی همین سازوکار شدند؛ سیستمی که هیچ‌گونه شفافیت قضایی یا حق دفاع برای متهمان قائل نیست.
آنچه قرار بود یک «بازجویی کوتاه» باشد، به سه ماه زندان در پلچرخی انجامید؛ زندانی که سال‌هاست به‌عنوان نماد شکنجه، تحقیر و سرکوب سیاسی در افغانستان شناخته می‌شود.
پیتر رینولدز می‌گوید:
«هر ترک دیوار آن سلول را از حفظ بودم. یک موش بزرگ شب‌ها از روی بالش من رد می‌شد. با کفش کشتمش.»
او می‌افزاید که هفته‌ها از همسرش جدا نگه داشته شده و بارها از نگهبانان طالبان پرسیده است:
«آیا همسرم هنوز زنده است؟»
باربی رینولدز نیز شرایط زندان را چنین توصیف می‌کند:
«یک پتوی کهنه از یک نهاد خیریه داشتیم که باید هر دو هفته خودمان می‌شستیم. چهار دوش وجود داشت اما هیچ‌کدام کار نمی‌کرد. فقط یک سوراخ در زمین بود که به‌جای توالت استفاده می‌شد.»
او گفت گاهی کودکان زندانی هدف را نمی‌گرفتند و محیط به‌شدت آلوده و غیرقابل تحمل بود.
این روایت‌ها، بار دیگر واقعیت زندان‌های طالبان را نشان می‌دهد: مکانی برای شکستن کرامت انسانی، نه اجرای عدالت.
در نهایت، پس از فشار رسانه‌ها، خانواده و دخالت وزارت خارجه بریتانیا، و با میانجی‌گری قطر، این زوج در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵ آزاد شدند. هیچ سندی دال بر ارتکاب جرم از سوی آنان ارائه نشد؛ نشانه‌ای دیگر از بی‌پایه بودن بازداشت‌ها در نظام طالبان.
باربی گفت:
«تا وقتی نمایندگان بریتانیا و قطر را دیدیم، باور نکردیم آزاد شده‌ایم.»
پیتر نیز افزود:
«وقتی استیک فیله را دیدم، گفتم فقط همین را می‌خواهم. بعد ما را با یک جت لوکس با تخت سفید و تمیز بردند.»
اکنون این زوج در خانه پسرشان در شهر بث بریتانیا زندگی می‌کنند. طالبان خانه‌شان در افغانستان را مهر و موم کرده و تمام دارایی‌هایشان در آن‌جا باقی مانده است.
پیتر می‌گوید:«ما فقط با همان لباسی که به تن داشتیم برگشتیم.»
روایت این زوج سالمند، نه یک استثنا، بلکه تصویری دقیق از نظام سرکوبگر طالبان است؛ ساختاری که بازداشت خودسرانه، زندان‌های غیرانسانی، حذف حقوق اولیه و انکار کرامت انسانی را به سیاست رسمی خود تبدیل کرده است.
افغانستان امروز، تحت حاکمیت طالبان، نه یک دولت، بلکه یک زندان بزرگ است.
