نیویورک تایمز: جنگ چین و تایوان ممکن است آرام و تدریجی آغاز شود

خبرگزاری راسک: نیکلاس کریستوف، ستون‌نویس روزنامه نیویورک تایمز، در تحلیلی از تایپه هشدار می‌دهد که آغاز یک جنگ احتمالی میان چین و تایوان لزوماً با حمله‌ای آشکار و گسترده آغاز نخواهد شد، بلکه ممکن است با مجموعه‌ای از اقدامات تدریجی، کم‌صدا و موسوم به «منطقه خاکستری» شکل بگیرد.
به‌نوشته کریستوف، نخستین نشانه‌ها می‌تواند شامل انتقال آرام دارایی‌های مالی چین از کشورهای غربی، افزایش کارزارهای ملی‌گرایانه داخلی و تشدید حملات سایبری باشد. در مراحل بعدی، احتمال اختلال در شبکه برق، سیستم بانکی و اینترنت تایوان از طریق حملات سایبری یا تخریب کابل‌های زیردریایی مطرح است.
این تحلیل با استناد به گفت‌وگو با برنامه‌ریزان نظامی و کتاب در دست انتشار «دفاع از تایوان» نوشته ایگ فریمن از دانشگاه استنفورد، می‌افزاید که در سناریوهای حادتر، حملات موشکی به مراکز حکومتی و نظامی تایوان و حتی پایگاه‌های آمریکا در ژاپن و گوام نیز قابل تصور است؛ اقدامی که می‌تواند برای جلوگیری از مداخله سریع ایالات متحده انجام شود.
با این حال، کریستوف تأکید می‌کند که مقام‌های تایوانی بیش از تهاجم تمام‌عیار، نگران فشارهای مستمر چین در سطحی پایین‌تر از جنگ هستند؛ اقداماتی مانند رزمایش‌های نظامی، پرواز هواپیماهای جنگی، مانورهای دریایی و حملات سایبری مداوم. به گفته یک گزارش دولتی تایوان، چین در سال ۲۰۲۵ به‌طور متوسط روزانه ۲.۶ میلیون حمله سایبری علیه زیرساخت‌های این جزیره انجام داده است.
در این چارچوب، یکی از گزینه‌های مطرح برای پکن، اعمال «قرنطینه دریایی» یا کنترل‌های گمرکی و زیست‌محیطی بر کشتی‌های عازم تایوان است؛ اقدامی که بدون اعلام جنگ رسمی می‌تواند اقتصاد تایوان را تحت فشار قرار دهد و هزینه‌های بیمه و حمل‌ونقل را افزایش دهد.
کریستوف می‌نویسد که گام بعدی، یعنی محاصره کامل به‌ویژه در حوزه انرژی، به احتمال زیاد به جنگی تمام‌عیار منجر خواهد شد. تایوان به واردات نفت و گاز وابسته است و ذخایر گاز طبیعی آن تنها برای چند هفته کفایت می‌کند. در چنین شرایطی، نقش ایالات متحده و تصمیم رئیس‌جمهور آمریکا برای اسکورت دریایی کشتی‌ها تعیین‌کننده خواهد بود.
به‌گفته این ستون‌نویس، بسیاری از تحلیلگران برجسته احتمال وقوع جنگ در دهه آینده را پایین می‌دانند، اما برخی نهادهای ارزیابی ریسک از جمله «گزارش ریسک تنگه تایوان» احتمال حمله چین در پنج سال آینده را ۳۰ درصد و احتمال محاصره هوایی–دریایی را ۶۰ درصد برآورد کرده‌اند.
کریستوف با اشاره به پیامدهای جهانی چنین جنگی، به مطالعه‌ای از صندوق مارشال آلمان اشاره می‌کند که برآورد کرده حتی یک جنگ متعارف چندماهه می‌تواند به کشته شدن حدود ۱۰۰ هزار نفر در تایوان، ۱۰۰ هزار نفر در چین و ۶ هزار نیروی آمریکایی منجر شود.
در بخش دیگری از این تحلیل، تصرف احتمالی تایوان یا حتی فشار تدریجی برای الحاق آن به چین، تهدیدی راهبردی برای نظم امنیتی منطقه‌ای و زنجیره تأمین جهانی به‌ویژه صنعت نیمه‌رساناها تلقی شده است. شورای روابط خارجی آمریکا پیش‌تر هشدار داده بود که نابودی یا اختلال در کارخانه‌های شرکت TSMC می‌تواند به یک رکود اقتصادی جهانی منجر شود.
کریستوف در عین حال به شکاف در افکار عمومی تایوان اشاره می‌کند و می‌نویسد که برخلاف نگرانی‌های بین‌المللی، بخشی از جامعه تایوان خطر جنگ را چندان جدی نمی‌گیرد یا نسبت به مقاومت نظامی بدبین است. این وضعیت، به‌گفته او، پرسش‌هایی اساسی درباره میزان آمادگی داخلی تایوان و چرایی مداخله احتمالی آمریکا مطرح می‌کند.
مقام‌های تایوانی در گفت‌وگو با نیویورک تایمز تأکید کرده‌اند که دفاع از تایوان پیش از هر چیز مسئولیت خود این کشور است و تلاش‌هایی برای افزایش بودجه نظامی، طولانی‌تر شدن خدمت سربازی و ارتقای توان دفاعی در جریان است؛ هرچند کریستوف این اقدامات را ناکافی ارزیابی می‌کند.
در جمع‌بندی، نویسنده تأکید می‌کند که اولویت اصلی سیاست خارجی آمریکا باید بازدارندگی مؤثر در برابر چین، بدون تحریک مستقیم آن باشد؛ چرا که حتی پیروزی در یک جنگ بزرگ نیز می‌تواند هزینه‌هایی داشته باشد که به‌گفته جان اف. کندی، «ثمره‌های آن طعمی از خاکستر خواهند داشت».