خبرگزاری راسک: بر اساس گزارش شبکه خبری «اندیتیوی» هند، طالبان برای نخستینبار از زمان بازگشت به قدرت در سال ۲۰۲۱، یک نماینده رسمی را بهعنوان کاردار سفارت افغانستان در هند معرفی کرده است؛ اقدامی که در ظاهر نشانهای از تحرک دیپلماتیک، اما در واقع تلاشی حسابشده از سوی یک رژیم فاقد مشروعیت بینالمللی برای عادیسازی چهره خود تلقی میشود.
بر بنیاد این گزارش، نور احمد نور، از اعضای ارشد طالبان، بهعنوان کاردار سفارت افغانستان در دهلینو تعیین شده و وارد پایتخت هند شده است. این انتصاب در حالی صورت میگیرد که طالبان همچنان بهعنوان یک حاکمیت غیررسمی، به نقض گسترده حقوق بشر، حذف زنان از زندگی عمومی و سرکوب ساختارمند آزادیهای مدنی در افغانستان ادامه میدهد.
طبق اطلاعات منتشرشده از سوی «اندیتیوی» هند، نور احمد نور پیشتر مدیرکل «اداره اول سیاسی» در وزارت خارجه طالبان بوده و از چهرههای نزدیک به هسته ایدئولوژیک این گروه بهشمار میرود. حضور او در هند نه نماینده یک دولت فراگیر، بلکه بازتاب تلاش طالبان برای صادرات دیپلماسی ایدئولوژیک در پوشش روابط رسمی است؛ دیپلماسیای که در داخل افغانستان با حذف سیستماتیک اقوام غیرپشتون، زنان و مخالفان سیاسی همراه بوده است.
نور احمد نور پیش از این نیز بهعنوان عضو هیأت طالبان در سفر اکتبر ۲۰۲۵ به هند، همراه با امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان، حضور داشت؛ سفری که بدون هیچ تعهد ملموس طالبان در زمینه حقوق بشر یا تشکیل دولت فراگیر انجام شد.
به گزارش «اندیتیوی»، روابط دهلینو و طالبان در ماههای اخیر وارد مرحلهای محتاطانه شده است. در جریان سفر هفتروزه امیرخان متقی به هند، دو طرف به توافقی دست یافتند که بر اساس آن، هند بهطور محدود پذیرای دیپلماتهای معرفیشده از سوی طالبان در سفارت افغانستان شد؛ اقدامی که هرچند بهمعنای بهرسمیتشناسی رسمی نیست، اما خطر مشروعیتبخشی تدریجی به یک رژیم سرکوبگر را به همراه دارد.
دولت هند تأکید کرده که طالبان را بهرسمیت نمیشناسد، اما پذیرش کاردار منصوب این گروه، شکاف میان موضع رسمی و رفتار عملی دهلینو را برجسته میسازد؛ شکافی که طالبان میکوشد از آن برای خروج از انزوای بینالمللی خود بهرهبرداری کند.
بر اساس این گزارش، وزیر بهداشت طالبان در دسامبر ۲۰۲۵ اعلام کرده بود که هند به شریک مهم افغانستان در تأمین دارو و نیازهای صحی تبدیل میشود؛ اظهاراتی که منتقدان آن را نمونهای دیگر از استفاده ابزاری طالبان از بحران انسانی میدانند. بحرانی که خود این گروه با سیاستهای تبعیضآمیز، اخراج زنان از نظام صحی و سرکوب نهادهای مدنی، بهطور مستقیم در تشدید آن نقش داشته است.
به نوشته «اندیتیوی»، تلاش طالبان برای انتصاب نماینده در سفارت افغانستان در دهلینو پیشتر در سال ۲۰۲۳ با شکست مواجه شده بود؛ زیرا کارکنان سفارت که از دوره دولت پیشین باقی مانده بودند، از پذیرش نماینده طالبان خودداری کردند. با این حال، طالبان بعدها موفق شدند نمایندهای را در کنسولگری افغانستان در بمبئی مستقر کنند؛ نشانهای از پیشروی تدریجی این گروه در اشغال نمادهای دیپلماتیک بدون برخورداری از مشروعیت مردمی.
انتصاب نور احمد نور بهعنوان کاردار سفارت افغانستان در هند، اگرچه در ظاهر یک تحول دیپلماتیک جلوه میکند، اما در بطن خود بازتاب تلاش طالبان برای سفیدسازی یک حاکمیت سرکوبگر است؛ حاکمیتی که همچنان از سوی جامعه جهانی بهدلیل نقض سیستماتیک حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان و اقوام غیرپشتون، منزوی باقی مانده است.
گزارش «اندیتیوی» هند نشان میدهد که تعامل محدود برخی کشورها با طالبان، بیش از آنکه نشانه پذیرش مشروعیت این گروه باشد، بیانگر پیچیدگیهای ژئوپولیتیک منطقه است؛ پیچیدگیهایی که طالبان میکوشد با بهرهگیری از آنها، بر کارنامه سنگین سرکوب داخلی خود سرپوش بگذارد.
