خبرگزاری راسک: به نقل از گاردین، از سال ۱۹۳۴ تاکنون، بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان، یعنی جام جهانی، همواره درگیر بازیهای قدرت سیاسی بوده است. در آن سال، بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا، با استفاده از میزبانی جام جهانی دوم، قدرت خود را تحکیم کرد و به فتح ایتالیا و لیبی پرداخت. مشابه این، در سال ۱۹۷۸، در آرژانتین، حکومت نظامی خورخه ویدلا از طریق سرکوب سیاسی، بازداشت و شکنجه مخالفان، کنترل کشور را حفظ میکرد و هیچ اقدام بینالمللی مانع از آغاز مسابقات نشد.
اکنون در سال ۲۰۲۶، ایالات متحده آمریکا میزبان مشترک جام جهانی با کانادا و مکزیک است و به نظر میرسد تاریخ در حال تکرار است. رفتار دولت دونالد ترامپ، از جمله ربایش خشونتآمیز رئیسجمهور ونزوئلا و همسرش، تهدید به تهاجم علیه مکزیک و تصاحب کانادا، جزایر گرینلند و کانال پاناما، و آغاز جنگ تجاری با اکثر کشورهای جهان، نشان میدهد که این تورنمنت در سایه اهداف اقتدارگرایانه و خودمحورانه آمریکا برگزار میشود.
ترامپ، برخلاف وعدههای اولیه برای سیاست خارجی انزواگرایانه، اقدامات خودسرانه و بدون هماهنگی سیاسی را به اجرا گذاشته است؛ از حملات به قایقهای مظنون به مواد مخدر تا کاهش حمایت از اوکراین در برابر روسیه. این اقدامات، در حالی که در سطح جهانی آشکار و بیسابقهاند، تأثیری شگرف بر تصویر آمریکا در عرصه بینالمللی گذاشته است.
با وجود این وضعیت، جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه خواهد یافت و جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، حمایت بیچون و چرای خود از ترامپ را حفظ کرده است. برخلاف گذشته که فیفا با دولتهای استبدادی همکاری میکرد، اینبار مدالها و جوایز ظاهری به نفع حکومت خودخواهانه آمریکا توزیع میشوند و شفافیت و عدالت ورزشی قربانی بازیهای سیاسی شده است.
جام جهانی آمریکا، در مسیر نسخههای پیشین خود همچون قطر ۲۰۲۲ و عربستان ۲۰۳۴، به ابزاری برای مشروعیتبخشی به دولتهای مستبد و فعالیتهای سیاستی خودمحورانه تبدیل شده است. ورزش دیگر فقط مسابقه نیست؛ بلکه وسیلهای برای تحقق اهداف سیاسی و نفوذ جغرافیای سیاسی کشورهاست.
در نگاه آینده، نسلها به این دوره از جام جهانی به عنوان نمونهای از سوءاستفاده از ورزش برای مقاصد اقتدارگرایانه و نادیده گرفتن حقوق بشر نگاه خواهند کرد؛ دورهای که آمریکا با قدرت بر آن سلطه داشت و ارزشهای اخلاقی ورزش را تحت تأثیر قرار داد.
