پشتیبانی از خیانت؛ خود نماد خیانت است

نویسنده: اولیا جلالی
خبرگزاری راسک: وقتی انسان می‌بیند که هنوز گروهی از جوانان تاجیک و به اصطلاح تحصیل‌کرده از عبدالله حمایت می‌کنند؛ شاخ در می‌آورد. این پرسش مطرح می‌شود که این ملت را چه شده و این‌ها چه زمانی از خواب بیدار خواهند شد.
اتهام‌های مربوط به دست داشتن عبدالله در ترور شادروان احمدشاه مسعود، فارغ از میزان صحت آن، یک سوی ماجراست. اما به نقل از دابینز، نماینده آمریکا، عبدالله  عبدالله نخستین کسی بود که پس از حوادث ۱۱ سپتامبر در هواپیما پیشنهاد داد رئیس‌جمهور آینده افغانستان باید یک پشتون باشد. این پیشنهاد به هسته‌ی اصلی مذاکرات بن تبدیل شد و در هماهنگی با شبکه‌ی خلیل‌زاد عملیاتی گردید که پیامد آن را همه دیدیم.
این‌که او در سه دور انتخابات، با وجود پیروزی، عقب‌نشینی می‌کرد و احساسات مردم حوزه‌ی مقاومت را مهار و غرور تاریخی آنان را که پس از چهل سال خون و آتش شکل گرفته بود، در هم می‌شکست، بماند کنار؛
این‌که در واپسین روزهای سقوط، با هماهنگی آمریکایی‌ها در کابل باقی ماند تا به طالبان مشروعیت ببخشد، نیز بماند کنار؛
این‌که روابط سرد طالبان با هند را گرم ساخت و جبهه‌های مقاومت را از پشتیبانی هند محروم کرد، بماند کنار؛
این‌که با پافشاری‌های مستقیم او سفارت افغانستان در یکی از کشورهای همسایه به طالبان واگذار شد، نیز بماند کنار؛
این‌که در چهار سال اخیر نیز با تمام توان کوشید مبارزات مسلحانه را متوقف سازد و با شعارهایی چون «دنیا جنگ را حمایت نمی‌کند» و «دیگر بس است» مسیر مقاومت را بست، بماند کنار؛ حتی خواهرزاده‌اش مصطفی مستور را پیوسته به ترکیه و منطقه فرستاد تا این سیاست را پیش ببرد، بماند کنار.
این‌ها تنها نمونه‌هایی کوچک از خیانت‌ها و جنایت‌های عبدالله عبدالله در حق جامعه‌ی تاجیک افغانستان هستند.
با وجود این همه جفا و خیانت؛ بدبختانه هنوز برخی جوانان به اصطلاح تاجیک با نگاه عاطفی و غیرراهبردی از او حمایت می‌کنند؛ و این پرسش جدی را خلق می‌کند که این مردم را چه شده است. آیا واقعاً این گروه جوانان تاجیک هستند یا نه؟
به نظر می‌رسد کسانی که هنوز از عبدالله حمایت می‌کنند، از دو حالت بیرون نیستند:
یا از نظر فکری و ذهنی دچار آشفتگی و خلل دماغ شده‌اند و یا همچون عبدالله ریشه‌ای افغان در خانواده دارند.
در غیر این صورت، هیچ تاجیک صاحب اندیشه و شرف؛ حتی اگر اندک‌ ترین خرد و دانش تاریخی و سیاسی داشته باشد؛ دیگر هرگز و ابدآ از این آرمان‌فروش، اقتدارفروش و عزت‌فروش قرن بیست و یکم تاجیکان افغانستان حمایت و پشتیبانی نخواهد کرد.
خسروان خود دانند.