سازمان ملل: زنان افغانستانی نیاز فوری به حمایت بین‌المللی دارند

خبرگزاری راسک: دفتر بخش زنان سازمان ملل در افغانستان اعلام کرده که خطر خشونت علیه زنان و دختران در این کشور به‌طور چشمگیر افزایش یافته و محدودیت‌های روزافزون، زنان را عموماً از فضای عمومی و خدمات حمایتی محروم کرده است. این دفتر هم‌زمان با آغاز کارزار جهانی «۱۶ روزه» علیه خشونت، از جامعه جهانی خواسته که فوراً وارد عمل شود تا از فروپاشی بیشتر حمایت‌های حفاظتی جلوگیری شود.
گزارش‌ها نشان می‌دهد که در کمتر از دو سال اخیر، شمار زنانی که در معرض خطر خشونت قرار دارند تا نزدیک به ۴۰ درصد افزایش یافته و بیش از ۱۴ میلیون زن افغانستانی به خدمات محافظتی و کمک‌های فوری نیازمند شده‌اند. این رشد سریع خطر، معلول ترکیبی از سیاست‌های محدودکننده طالبان و کاهش دسترسیِ نهادهای حمایتی است که توان پاسخ‌دهی به نیازهای اساسی زنان را تضعیف کرده است.
بخش زنان سازمان ملل و یوناما هشدار داده‌اند که محدودیت‌های تحمیلی طالبان از بسته‌شدن مراکز آموزشی و ممنوعیت اشتغال زنان گرفته تا مقررات سخت‌گیرانه پوشش و تحرک به‌صورت نظام‌مند فرصت‌های بقا و حمایت را از زنان سلب کرده و آنان را بیش از پیش در معرض خشونت خانگی، اقتصادی و دیجیتال قرار داده است. این اقدامات سازمان‌یافته، به‌جای حمایت از اجتماع، زنان را هدف‌گذاری و حذف می‌کند.
نهادهای سازمان ملل و گروه‌های حقوق بشری همچنین تأکید می‌کنند که جهان باید هم‌زمان با ارائه کمک‌های بشردوستانه، فشار سیاسی و دیپلماتیک را بر طالبان افزایش دهد تا این گروه محدودیت‌ها را بردارد و امکان دسترسی بدون مانع به خدمات حمایتی و حفاظتی برای زنان فراهم گردد. ادامه وضع موجود نه‌تنها حق‌های بنیادین زنان را نقض می‌کند، بلکه پیامدهای بلندمدتِ توسعه و ثبات اجتماعی افغانستان را نیز مخدوش می‌سازد.
کارزار «۱۶ روزه» امسال نیز بر جنبه نوظهور و خطرناک «خشونت دیجیتال» تأکید دارد؛ پدیده‌ای که در کنار خشونت فیزیکی و روانی، امنیت و حریم خصوصی زنان افغانستانی را ناامن‌تر کرده است. طالبان با تسهیل یا چشم‌پوشی از محیط‌هایی که ابزارهای نظارتی و آزار دیجیتال را تقویت می‌کنند، به‌طور غیرمستقیم به افزایش این نوع خشونت دامن زده‌اند و این خود بخشی از یک الگوی گسترده‌تر سرکوب و کنترل اجتماعی است.
در نهایت، بخش زنان سازمان ملل از جامعه بین‌المللی خواسته است تا همبستگی خود با زنان افغانستانی را تقویت کند: حمایت مالی و عملی از خدمات حفاظتی، افزایش فشار برای پایان دادن به قوانین و رویه‌های تبعیض‌آمیز طالبان، و تقویت شبکه‌های محلی مدافع حقوق زنان برای تاب‌آوری بیشتر جامعه ضروری است. ادامه سکوت یا اقدام ناقص، به معنای پذیرفتن حذف اجتماعی و حق‌کشی سیستماتیک علیه نیمی از جمعیت کشور خواهد بود.