خبرگزاری راسک: رسانههای وابسته به گروه طالبان روز چهارشنبه ۱۴ عقرب به نقل از مسوولان کمیسیون نام نهاد این گروه در امور مهاجران، گزارش دادهاند که روز گذشته، دستکم یکهزار و ۹۸۴ خانواده افغانستانی از کشورهای همسایه اخراج و وارد افغانستان شدهاند.
براساس گزارش خبرگزاری باختر، وابسته به گروه طالبان، از این میان ۴۰ خانواده از مسیر پل ابریشم نیمروز، ۶۵ خانواده از اسلامقلعه هرات، ۵۵۸ خانواده از گذرگاه اسپینبولدک قندهار، یکهزار و ۱۸۵ خانواده از تورخم ننگرهار و ۱۳۶ خانواده از راه بهرامچه هلمند به افغانستان برگشتهاند. این آمار تنها بخشی از موج گستردهای از بازگشتهای اجباری است که در هفتههای اخیر شدت یافته است.
برخی از مهاجران اخراجشده گفتهاند که پولیس پاکستان هنگام بازداشت، با توهین و تحقیر با آنها رفتار کرده است. شماری از این مهاجران مدعیاند که نیروهای پولیس، هنگام بازداشت، پول نقد و تلفنهای همراهشان را ضبط کرده و زمانی که خواهان بازگرداندن اموال خود شدهاند، با برخورد تحقیرآمیز روبهرو شده و به آنها گفته شده است: «همینکه سالم به کشورتان بازمیگردید، برایتان کافی است.»
دو روز پیش نیز نزدیک به سه هزار خانواده مهاجر به افغانستان بازگشته بودند، آنهم در حالی که بیشتر استانها با کمبود شدید سرپناه، بیکاری، و بحران انسانی پس از زلزلههای اخیر روبهرو هستند. بسیاری از خانوادههای برگشته در مناطق مرزی بدون سرپناه و دسترسی به کمکهای فوری سرگردان ماندهاند.
در سوی دیگر مرز، مقامهای ایران و پاکستان آشکارا از ادامه روند اخراج سخن میگویند. نادر یاراحمدی، رییس مرکز امور اتباع و مهاجران خارجی ایران، پیشتر گفته بود که تنها نیمی از جمعیت ششمیلیونی مهاجران افغانستانی در ایران اجازه اقامت خواهند داشت. در پاکستان نیز، وزیر دفاع این کشور اعلام کرده بود که اسلامآباد دیگر توان پرداخت «بهای سنگین مهماننوازی» را ندارد و میلیونها مهاجر باید کشور را ترک کنند.
سازمان بینالمللی مهاجرت هشدار دادهاست که روند رو به گسترش اخراج مهاجران افغانستانی از کشورهای همسایه میتواند به یکی از بزرگترین بحرانهای انسانی سالهای اخیر در افغانستان تبدیل شود. این سازمان تاکید کرده که افغانستان زیر کنترل طالبان زیر سایه فقر، محدودیتهای این گروه و فروپاشی نظام خدمات عمومی روبروست و با اخراج مهاجران، توان جذب این جمعیت عظیم بازگشتی را ندارد.
به گفته نهادهای بینالمللی، بسیاری از مهاجران بدون مدارک رسمی، دارایی و حتی سرپناه به افغانستان بازمیگردند؛ جایی که زمستان در راه است و هیچ برنامه ملی مشخصی برای اسکان و حمایت از آنها وجود ندارد.
