خبرگزاری راسک: محمد اسحاقدار، وزیر خارجه پاکستان، در اظهاراتی بیسابقه در مجلس نمایندگان این کشور اعتراف کرده است که رویکرد اسلامآباد در قبال طالبان پس از بازگشت این گروه به قدرت، اشتباهی پرهزینه بوده است. او به کنایه گفته که «نوشیدن یک فنجان چای توسط فیض حمید، رئیس وقت سازمان اطلاعات پاکستان (آیاسآی)، در کابل برای کشور بسیار گران تمام شد.»
اسحاقدار با اشاره به تحولات پس از سال ۲۰۲۱ میلادی، زمانی که طالبان دوباره قدرت را در افغانستان به دست گرفتند، تصریح کرده است: «در آن زمان پاکستان بیش از حد پیشقدم شد. نمیخواهم کسی را سرزنش کنم، اما واقعیت این است که ما با شور و شتابی غیرضروری وارد صحنه شدیم و نتیجهاش چیزی جز دردسر نبود. آن فنجان چای، برای ما بهایی سنگین داشت.»
اشاره او به سفر فیض حمید، رئیس وقت آیاسآی، به کابل است؛ سفری که تنها چند روز پس از تسلط طالبان انجام شد. تصویری از او در هوتل سرینا، با لبخند و فنجانی چای در دست، به نماد پیروزی دیپلماسی نظامی پاکستان بدل شد. در آن زمان بسیاری این حضور را نشانهای از تحقق «عمق استراتژیک» اسلامآباد در افغانستان دانستند؛ مفهومی که به معنای داشتن نفوذ سیاسی و امنیتی در کابل و ایجاد توازنی در برابر دهلینو تعبیر میشد.
اما اکنون، چهار سال پس از آن دیدار پرسر و صدا، مقامهای پاکستانی خود اذعان دارند که نتیجهی این سیاست برعکس انتظار بوده است. وزیر خارجه پاکستان گفته: «باز شدن مرزها پس از آن دیدار، سبب شد حدود ۴۵ هزار عضو تحریک طالبان پاکستانی که به افغانستان پناه برده بودند، دوباره به کشور بازگردند.»
به گفتهی دار، طالبان پس از به قدرت رسیدن، دهها فرد خطرناک از جمله کسانی را که در مناطق سوات و وزیرستان علیه دولت پاکستان جنگیده و پرچم این کشور را سوزانده بودند، از زندان آزاد کردند. او افزوده: «امروز ما در وضعیتی بدتر از سال ۲۰۱۲ قرار داریم. حملات تروریستی هر هفته بیشتر میشود و شمار قربانیان رو به افزایش است.»
دار تأکید کرد که روابط پاکستان و طالبان به بنبست رسیده است؛ نه پاکستان میتواند همسایه خود را تغییر دهد و نه طالبان حاضرند سیاستهایشان را تعدیل کند. او با لحنی هشدارآمیز افزوده: «از زمانی که گروه طالبان در افغانستان مستقر شده، شرایط امنیتی ما پیوسته وخیمتر شده است.»
طالبان اما همواره اتهام حمایت از تحریک طالبان پاکستانی را رد کردهاند. ذبیح الله مجاهد، سخنگوی این گروه بارها اعلام کرده است که خاک افغانستان علیه هیچ کشوری، از جمله پاکستان، مورد استفاده قرار نخواهد گرفت و مشکلات تیتیپی را «مسئلهای داخلی پاکستان» دانسته است.
اکنون به نظر میرسد اسلامآباد پس از سالها اتکا به استراتژی نفوذ در افغانستان، با واقعیتی روبهرو شده که هزینهی آن بسیار بیشتر از یک فنجان چای است؛ واقعیتی که نشان میدهد بازی طالبان برای پاکستان، بازیای بدون برنده بوده است.
