رهبر متهم به جنایت، از نگاه وزیر طالبان «مهربان و عادل» توصیف شد

خبرگزاری راسک: مولوی عبدالحکیم شرعی، وزیر عدلیه طالبان، در تازه‌ترین سخنانش ملاهبت‌الله آخوندزاده، رهبر این گروه را «نعمت» خوانده و از مهربانی و دینداری او ستایش کرده است. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که رهبر طالبان نه در انظار عمومی ظاهر شده و نه در برابر مردم پاسخ‌گوست. تصمیم‌های او در چهار سال گذشته، به‌ویژه درباره زنان و آزادی‌های مدنی، چهره‌ای کاملاً متفاوت از «مهربانی و عدالت» و آنچه وزیر عدلیه او ادعا دارد، ترسیم کرده است.

در چهارسال حاکمیت طالبان بر افغانستان بسیاری از تصمیم‌ها و فرمان‌ها ملا هبت الله رهبر این گروه به باور آگاهان بدون شفافیت و نظارت عمومی اجرا می‌شود. اطلاق واژه‌ی «نعمت» به فردی که مسوول اصلی محرومیت میلیون‌ها زن از آموزش و کار است، تحریفی آشکار از ارزش‌های انسانی و اسلامی محسوب می‌شود.

وزیر عدلیه طالبان از مسوولان این گروه خواسته است تا با «اخلاص و صداقت» از رهبر خود اطاعت کنند. اما این اطاعت، نه بر اساس قانون و عدالت، بلکه بر مبنای ترس و سلطه شکل گرفته است. در یک نظام واقعی، رهبر در برابر مردم پاسخ‌گو است، نه مردم در برابر رهبر. تأکید بر اطاعت مطلق، ابزار کنترل سیاسی است که مانع نقد، اصلاح و مشارکت اجتماعی می‌شود.

شرعی در بشخی از سخنانش مدعی شده است که طالبان با نیت خدمت به مردم کار می‌کنند. با این حال، واقعیت روزمره افغانستان خلاف این ادعاست؛ فقر، گرسنگی، بیکاری، سرکوب رسانه‌ها و تبعیض گسترده علیه زنان. صدها گزارش از فساد، بازداشت‌های خودسرانه و خشونت‌های سازمان‌یافته علیه شهروندان نشان می‌دهد که ادعای «خدمت به مردم» بیشتر از آن که واقعیت عنیی باشد، مصرف تبلیغاتی دارد.

وزیرعدلیه طالبان تأکید کرده است که «نظام اسلامی و رهبر آن هر دو نعمت‌اند». اما آیا نظامی که بر حذف عدالت، انکار حقوق بشر و خاموش‌سازی زنان و خبرنگاران بنا شده، می‌تواند اسلامی باشد؟ نعمت در آموزه‌های اسلامی باید موجب رشد، امنیت و کرامت انسان شود؛ در حالی‌که سیاست‌های طالبان، ترس، فقر و ناامیدی را در جامعه گسترش داده است.

تناقض اصلی سخنان وزیر عدلیه در این‌جاست که چگونه می‌توان رهبری را «مهربان» خواند که از سوی دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) به اتهام «جنایت علیه بشریت» و «آزار سیستماتیک زنان به دلایل جنسیتی» تحت پیگرد است؟ صدور چنین حکمی از سوی یک نهاد معتبر بین‌المللی، بازتاب واقعیت‌هایی است که در داخل کشور نادیده گرفته می‌شود.

اظهارات عبدالحکیم شرعی، بیش از آن‌که بازتاب واقعیت باشد، تلاشی برای مشروعیت‌بخشی به قدرت مطلقه و تطهیر چهره‌ی رهبری است که افغانستان را به یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخی خود سوق داده است. در حالی‌که رهبر طالبان از دید عموم پنهان مانده، میلیون‌ها شهروند افغانستان زیر سایه‌ی تصمیم‌های او با فقر، ترس و بی‌عدالتی زندگی می‌کنند. «نعمت» که شرعی از آن سخن می‌گوید، برای مردم افغانستان چیزی جز تداوم رنج، بدبختی و محرومیت نبوده و نیست.