خبرگزاری راسک: با کاهش و توقف کمکهای بشردوستانه بینالمللی به افغانستان، زنان در شماری از شهرستانهای استان زابل، میگویند که تقریباً هیچ دسترسی به خدمات صحی، بهویژه مراقبتهای زنان و زایمان ندارند و زندگیشان با خطرهای جدی روبهرو است.
به گفتهی ساکنان این استان، بسته شدن مراکز درمانی و نبود داکتران و قابلههای آموزشدیده، سبب شده است تا بیشتر زنان باردار ناگزیر در خانه و با کمک دایههای محلی زایمان انجام دهند؛ روشی که اغلب بدون امکانات ابتدایی طبی و در شرایط غیربهداشتی صورت میگیرد.
زنان زابلی همچنان میگویند که وقتی به بیماریهای مربوط به زایمان مبتلا میشوند، باید نزد قابله بروند، اما قابلهها هم دوا ندارند. به گفتهی آنها وضعیت مریضان بسیار خراب است و نیاز به درمان بیشتر دارند، ولی کسی نیست که کمک کند. به گفته زنان استان زابل، پس از قطع همکاری سازمانهای بینالمللی در بخش صحت، تمام کلینیکها و مراکز صحی در بسیاری شهرستان این استان بسته شدهاند و حالا نه تنها خدمات زایمان، بلکه کوچکترین مشوره صحی نیز در دسترسشان نیست.
به گفته آنها در گذشته در روستاها کلینیک بود، داکتران و قابلهها میآمدند و به مردم کمک میکردند، اما حالا هیچکس نیست. زنها در خانه زایمان میکنند و اگر دایهها نتوانند کاری کنند، مادر یا طفل از بین میرود.
این زنان، گفته اند که مشکلات صحی آنها فقط محدود به زایمان نیست؛ سوءتغذیه، کمخونی و نبود واکسن برای کودکان نیز در میان خانوادهها افزایش یافته است و در نبود حمایتهای بشردوستانه، وضعیت هر روز بدتر میشود.
منابع محلی نیز تأیید میکنند که بیشتر مراکز صحی در مناطق دورافتاده زابل، پس از قطع کمکهای خارجی، از فعالیت بازماندهاند. برخی از این مراکز به دلیل نبود بودجه، دوا و پرسونل صحی بسته شدهاند.
براساس آمار سازمان جهانی صحت، بیش از نیمی از مراکز درمانی در افغانستان وابسته به حمایتهای بینالمللی بودند. با کاهش این کمکها، هزاران مرکز صحی در سراسر کشور، بهویژه در روستاها و مناطق جنگزده، بسته شدهاند و میلیونها تن از مردم، بهویژه زنان و کودکان، از خدمات ابتدایی درمانی محروم ماندهاند.
زابل، یکی از محرومترین استانهای افغانستان است که پیامد بحران بسته شدن مراکز درمانی و صحی بیش از هرجا دیگر محسوس است.
