افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی جهان روبه‌رو است

خبرگزاری راسک: همزمان با روز جهانی غذا، دفتر هماهنگی کمک‌های بشردوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) هشدار داده است که افغانستان زیر سلطهٔ طالبان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان دست‌و‌پنجه نرم می‌کند؛ بحرانی که ریشه در فقر گسترده، سوءمدیریت و انزوای بین‌المللی این گروه دارد.
اوچا روز پنج‌شنبه، ۲۴ میزان، در پیامی در شبکهٔ اجتماعی «ایکس» اعلام کرد که ۹.۵ میلیون نفر از مردم افغانستان به‌شدت از ناامنی غذایی رنج می‌برند و «از هر پنج نفر، یک نفر نمی‌داند وعدهٔ بعدی غذای خود را از کجا تهیه کند». این آمار تکان‌دهنده در کشوری منتشر می‌شود که زمانی یکی از بزرگ‌ترین دریافت‌کنندگان کمک‌های بشردوستانه جهان بود، اما اکنون زیر ادارهٔ طالبان در ورطهٔ گرسنگی و بی‌ثباتی فرو رفته است.
این نهاد تأکید کرده است که در صورت نبود بودجهٔ فوری، میلیون‌ها نفر در معرض خطر مستقیم سوءتغذیه قرار دارند و «زنان و کودکان بیشترین آسیب را خواهند دید». اوچا هشدار داده که کمبود منابع مالی در حالی افزایش یافته است که نیازهای انسانی در افغانستان هر روز عمیق‌تر می‌شود.
برنامهٔ جهانی غذا (WFP) نیز اعلام کرده که بیش از ۴.۷ میلیون مادر و کودک افغانستانی هم‌اکنون با سوءتغذیه روبه‌رو هستند. کارشناسان این بحران را نه‌تنها نتیجهٔ تغییرات اقلیمی و خشک‌سالی، بلکه پیامد مستقیم فروپاشی اقتصادی و حذف نظام‌مند زنان از چرخهٔ کار و آموزش توسط طالبان می‌دانند؛ سیاست‌هایی که درآمد خانواده‌ها را نابود و امنیت غذایی را در سراسر کشور متلاشی کرده است.
به‌گفتهٔ سازمان ملل متحد، بیش از ۲۲ میلیون نفر در افغانستان به کمک‌های فوری انسانی نیاز دارند. با این حال، پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، روند کمک‌های جهانی به‌شدت کاهش یافته است، زیرا بسیاری از کشورها نگرانند که بخش بزرگی از این کمک‌ها به‌جای مردم نیازمند، به دست مقام‌های طالبان و شبکه‌های فساد زیر سایهٔ آنان برسد.
در همین حال، وخامت اوضاع اقتصادی و نبود فرصت‌های معیشتی باعث شده تا کشورهای همسایه روند اخراج مهاجران افغانستانی را سرعت بخشند. تنها در سال جاری، بیش از دو میلیون نفر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگردانده شده‌اند؛ موجی انسانی که در نبود حمایت و زیرساخت، خطر تشدید بحران گرسنگی را چند برابر کرده است.
تحلیلگران هشدار می‌دهند که افغانستان امروز نه‌تنها با فقر، بلکه با سیاستی ساختاری از سوی طالبان مواجه است که به فروپاشی اجتماعی و انسانی انجامیده است. در حالی‌که رهبران طالبان در کابل مشغول نمایش‌های سیاسی‌اند، میلیون‌ها خانواده در سراسر کشور شب‌ها را گرسنه به صبح می‌رسانند.