یونیسف: از هر چهار کودک در افغانستان، یک کودک دچار اضطراب است

خبرگزاری راسک: یونیسف صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرده است که در افغانستان از هر چهار کودک بین پنج تا ۱۷ سال، یک کودک علایم اضطراب روانی را تجربه می‌کند و از هر هفت کودک، یک تن از افسردگی رنج می‌برد. این یافته‌ها نشان‌دهنده‌ی وخامت بی‌سابقه‌ی سلامت روان نسل آینده‌ی افغانستان است.
یونیسف این آمار را روز چهارشنبه، ۱۶ میزان، در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر پیشین) منتشر کرده و نسبت به افزایش اختلالات روانی میان کودکان در افغانستان هشدار داده است.
آندرا جیمز، معاون نماینده‌ی یونیسف در افغانستان، گفته است که کودکان افغانستان در شرایطی زندگی می‌کنند که با فقر، ناامنی، بی‌سرنوشتی آموزشی و محدودیت‌های اجتماعی روبه‌رو هستند. او تأکید کرده است که کشور به یک استراتژی ملی برای سلامت روان کودکان و نوجوانان نیاز فوری دارد تا از یک بحران اجتماعی گسترده جلوگیری شود.
افغانستان یکی از دشوارترین کشورها برای کودکان شمرده می‌شود؛ جایی که نهادهای اجتماعی و آموزشی به‌کلی فروپاشیده‌اند و طالبان، به جای فراهم‌سازی محیط امن و آموزشی، بر سیاست‌های سرکوب‌گرانه‌ی ایدئولوژیک تمرکز کرده‌اند.
بر بنیاد گزارش تازه‌ی برنامه‌ی جهانی غذا (WFP)، حدود ۴.۷ میلیون مادر و کودک در افغانستان از سوءتغذیه شدید رنج می‌برند؛ در حالی‌که طالبان تا کنون هیچ برنامه‌ای برای حمایت از خانواده‌ها و کودکان آسیب‌پذیر ارائه نکرده‌اند.
در کنار فقر و سوءتغذیه، محرومیت آموزشی دختران به بحرانی عمیق در ساختار روانی جامعه منجر شده است. بر اساس آمار یونسکو، بیش از ۱.۴ میلیون دختر بالاتر از کلاس ششم در افغانستان از رفتن به مکتب منع شده‌اند. این تصمیم طالبان، به گفته‌ی کارشناسان روان‌شناسی، «احساس ناامیدی، بی‌ارزشی و خشم فروخورده» را در میان دختران و خانواده‌های آنان افزایش داده است.
کارشناسان امور اجتماعی هشدار داده‌اند که بی‌توجهی طالبان به سلامت روان کودکان، در کنار فروپاشی نظام آموزشی و اقتصادی، می‌تواند یک بحران نسل‌سوز ایجاد کند.
این گروه نه تنها هیچ سیاست ملی در زمینه سلامت روان ندارد، بلکه با محدودسازی فضاهای تفریحی، فرهنگی و آموزشی، زمینه‌ی هرگونه رشد سالم روانی را نیز از میان برده است.
یونیسف و دیگر نهادهای بین‌المللی تأکید دارند که جامعه جهانی باید طالبان را برای بازگشایی مکاتب دخترانه و ایجاد برنامه‌های حمایتی برای سلامت روان کودکان تحت فشار قرار دهد. در غیر آن، افغانستان در دهه‌ی آینده با نسلی روبه‌رو خواهد شد که از لحاظ روانی شکننده و از نظر اجتماعی بی‌ثبات است.
بحران روانی کودکان در افغانستان تنها پیامد جنگ و فقر نیست؛ بلکه نتیجه‌ی مستقیم سیاست‌های ضدانسانی طالبان است که آموزش، امید و آینده را از کودکان این سرزمین گرفته‌اند.
اگر جامعه جهانی، نهادهای امدادی و سازمان‌های منطقه‌ای به صورت فوری و منسجم عمل نکنند، این بحران می‌تواند به فاجعه‌ای جمعی برای آینده‌ی افغانستان بدل شود.