خبرگزاری راسک: در استان زابل، مشکلات مردم در دسترسی به خدمات اولیه زندگی روز به روز بیشتر احساس میشود. باشندگان این استان میگویند که نه به درمان مناسب و رایگان دسترسی دارند و نه به آب آشامیدنی سالم؛ دو نیاز حیاتی که نبود آن، زندگی هزاران خانواده را با دشواری جدی مواجه کرده است.
مردم زابل از کمبود امکانات ابتدایی در شفاخانهها شکایت دارند و تأکید میکنند که تعداد داکتران حاضر در این مراکز نیز به هیچ وجه کافی نیست تا به بیماران رسیدگی کنند. به گفتهی باشندگان، مدیریت ضعیف و ناتوانی مسوولان طالبان شفاخانهها موجب شده تا در بسیاری موارد بیماران پذیرش نشوند و برخی حتی جان خود را از دست بدهند.
باشندگان این استان تأکید میکنند که برای مراجعه به یک مرکز درمانی، ساعتها مسیر طی میکنند، اما وقتی به شفاخانه میرسند، یا داکتر حضور ندارد یا امکانات لازم برای درمان فراهم نیست و مجبورند باز به خانه بازگردند.
به دلیل فقر و وضعیت اقتصادی دشوار، مراجعه به کلینیکها و مراکز خصوصی برای اکثر خانوادهها زابلی غیرممکن است؛ زیرا هزینه فیس داکتر و دوا/دارو برای آنها سنگین و غیرقابل پرداخت است.
در کنار کمبود خدمات درمانی، مشکل آب آشامیدنی سالم نیز یک بحران جدی برای مردم زابل ایجاد کرده است. خشکسالیهای پیاپی در چند سال گذشته باعث شده رودخانهها و چشمهها خشک شوند و مردم ساعتها مسیر طی کنند تا بتوانند آب مورد نیاز خود و خانواده را تهیه کنند.
بزرگان محلی این استان مدعی اند که بارها از نهادهای امدادرسان و مسوولان طالبان خواستهاند که به وضعیت بحرانی مردم رسیدگی کنند، اما به گفته آنها، تاکنون هیچ توجه جدی از سوی اداره محلی طالبان و سازمانهای کمکرسان صورت نگرفته است.
این وضعیت تنها محدود به زابل نیست. در بسیاری از استانهای دیگر افغانستان نیز مردم از کمبود خدمات درمانی، بسته بودن کلینیکها و نبود آب آشامیدنی سالم شکایت دارند.
با قدرتگیری طالبان در افغانستان، خدمات درمانی در نقاط مختلف کشور به شدت کاهش یافته و بر اساس گزارشهای سازمان جهانی صحت، سکتور صحی کشور تا مرز فلج شدن پیش رفته است.
کاهش کمکهای جهانی در بخش صحی، فرار کادرهای درمانی از مراکز صحی و مدیریت ضعیف مسوولان طالبان سبب شده است که مردم افغانستان از دسترسی به خدمات درمانی محروم بمانند و وضعیت سلامت عمومی به طور جدی در معرض خطر قرار گیرد.
