خبرگزاری راسک: در پی اظهارات دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، مبنی بر واگذاری پایگاه هوایی بگرام به امریکا، طالبان ظاهرأ واکنش تند نشان داده و خواستار پایبندی واشنگتن به توافقنامه دوحه شدند. ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، روز یکشنبه، ۳۰ سنبله، با نشر کردن بیانیهای تأکید کرده که در تمام مذاکرات با امریکا تصریح شده این گروه «هرگز تمامیت ارضی افغانستان را معامله نمیکند.»
سخنگوی طالبان افزوده است که بر اساس توافق دوحه، امریکا تعهد داده از تهدید و زور علیه استقلال افغانستان استفاده نکند و در امور داخلی این کشور مداخله نداشته باشد. این گروه هشدار داده که «تکرار تجربههای ناکام گذشته» پیامدهای ناگوار خواهد داشت.
همزمان فصیحالدین فطرت، رئیس ستاد ارتش طالبان، نیز با لحنی مشابه گفته است که «یک وجب خاک افغانستان قابل معامله نیست.»
با این حال آگاهان امور در وکنش به موضعگیری ذبیح الله مجاهد سخنگو و سایر مقامهای طالبان، در شبکههای اجتماعی نوشته اند که این واکنش بیشتر مصرف تبلیغاتی دارد تا دفاع از استقلال افغانستان. به باور آگاهان طالبان پشت پرده با امریکاییها در حال چانه زنی و امتیاز گیری هستند و از جانب دیگر این گروه نیز با چین روسیه رقیبان امریکا نیز در حال مذاکره و گفتوگو هستند و هرکس که امتیاز بیشتر برای شان بدهد با او معامله خواهند کرد.
اگاهان امور تاکید کرده اند که گروه طالبان در چهارسال گذشته بارها نشان دادهاند که تصمیمهای کلان سیاسی و امنیتیشان نه بر اساس منافع مردم، بلکه بر اساس منافع گروهی و پشتپرده با قدرتهای منطقهای و جهانی گرفته میشود.
در روزهای گزارشهای متعدد منتشر شد که مذاکرات پشت پرده طالبان را امریکایی را حکایت داشت. منابع فاش کرده اند که طالبان همزمان با این موضعگیریهای علنی، در پشت صحنه با مقامهای امریکایی در تماس هستند و برای دریافت امتیازهای بیشتر مذاکره میکنند. افزون بر آن، این گروه روابط نزدیکی با روسیه، چین و ایران و سایر رقیبان منطقهای امریکا برقرار کرده و از رقابت این کشورها با امریکا بهعنوان ابزار چانهزنی استفاده میکند.
کارشناسان تاکید میکنند که طالبان هیچ استراتژی مشخص برای دولتداری یا توسعه کشور ندارند و صرفاً با حفظ قدرت خود و گرفتن امتیاز از بازیگران خارجی مشغول معاملهاند. بحث بگرام نه نماد «استقلال»، بلکه بخشی از همین معاملهگری است؛ هر قدرتی که امتیاز بیشتری بدهد، میتواند از طالبان بهرهبرداری کند.
در چنین شرایطی، نگرانی اصلی این است که افغانستان یک بار دیگر به میدان معامله قدرتهای خارجی بدل شود و مردم این کشور که در چهار سال گذشته با سرکوب، فقر و مهاجرت اجباری مواجه بودهاند، بازنده اصلی این کشمکش باقی بمانند.
