تشنگی مرگبار در تخار؛ طالبان مسیر آب را به قندوز منحرف کرده‌اند

خبرگزاری راسک: منابع محلی در استان تخار می‌گویند طالبان با اقدامی غیرمسوولانه و ظالمانه، تمامی جریان آب‌های این استان را مسدود کرده و آن را به‌سوی قندوز منحرف ساخته‌اند. این تصمیم، که بیش از دو هفته ادامه یافته، شهر طالقان و مناطق اطراف آن را با بحرانی بی‌سابقه روبه‌رو کرده است؛ بحرانی که در آن هزاران خانواده حتی برای دسترسی به یک قطره آب آشامیدنی درمانده‌اند. شهروندان طالقان طالبان را متهم می‌کنند که منابع حیاتی را به ابزار فشار سیاسی و قومی تبدیل کرده‌اند. یکی از باشندگان، که برای حفظ امنیتش نخواست نامش فاش شود، به خبرگزاری راسک گفت: «دو هفته است که برای یک لیوان آب آشامیدنی یا وضو سرگردان هستیم. طالبان آب ما را گرفته‌اند و کودکان و سالمندان ما در تشنگی می‌سوزند.» چنین روایت‌هایی نشان می‌دهد طالبان نه‌تنها قادر به مدیریت منابع ملی نیستند، بلکه آگاهانه از آن برای شکنجه و تحقیر مردم استفاده می‌کنند.
دهقانان طالقان نیز از پیامدهای این بحران فاجعه‌بار سخن می‌زنند. آنان می‌گویند که با قطع کامل آب، تمامی زمین‌های زراعتی خشکیده و حاصلات‌شان به‌طور کامل از بین رفته است. یک کشاورز محلی در گفت‌وگو با راسک اظهار داشت: «همه زحمت چندماهه ما نابود شد. طالبان با بستن آب، زندگی و نان ما را نیز گرفتند.» این اظهارات نشان می‌دهد که تصمیم طالبان نه تنها حیات روزمره مردم، بلکه اقتصاد محلی را هم به نابودی کشانده است. کارشناسان محیط‌زیست و ناظران حقوق بشری تأکید می‌کنند که بستن کامل مسیر آب، اقدامی آشکارا ضدانسانی و نقض صریح اصول حقوق بین‌الملل است. به گفته آنان، طالبان با این کار عملاً شهروندان غیرنظامی را به گروگان گرفته و از عطش به‌عنوان سلاحی برای کنترل و سرکوب بهره می‌گیرند. این سیاست بی‌رحمانه چهره واقعی گروهی را برملا می‌سازد که حیات انسان را در برابر منافع سیاسی و نظامی خود بی‌ارزش می‌شمارد.
تحلیل‌گران مستقل می‌گویند بحران کنونی در تخار نتیجه مستقیم سیاست‌های تبعیض‌آمیز و غیراخلاقی طالبان است. به باور آنان، این گروه منابع طبیعی افغانستان را ملک شخصی خود پنداشته و با سوء‌استفاده از آن، یک استان کامل را در آتش عطش و فاجعه انسانی رها کرده است. چنین عملکردی یادآور نظام‌های استبدادی تاریک تاریخ است که حیات و کرامت مردم را در گرو اراده حکام می‌گرفتند. با طولانی‌شدن این بحران، خطر شیوع بیماری‌های ناشی از کم‌آبی و شرایط غیربهداشتی به‌شدت افزایش یافته است. با این‌حال طالبان، به‌جای پاسخ‌گویی و چاره‌اندیشی، با سکوتی مرگبار و بی‌تفاوتی کامل در برابر رنج و فریاد مردم ایستاده‌اند. این رویکرد، بار دیگر نشان می‌دهد که طالبان نه تنها به کرامت انسانی باور ندارند، بلکه از تشنگی و قحطی مردم به‌عنوان ابزار جنگی و اهرم فشار بهره می‌برند.