معین اسلامپور
بخش چهارم- نسلکشی و جنایات ضد بشری مزار شریف: نام هیولایی طالبان با ترور، توهم و وحشت گره خورده است. هر جا نام طالبان بهگوش میرسد، ذهنها بیدرنگ بهسوی ترور، وحشت و انبوهی از جنایاتِ کشیده میشود. طالبان در سال ۱۳۷۷ در مزار شریف، بهدستور انتقامجویانهی ملا عمر، رهبر خشن و خونآشام پیشین خود، حکم قتلعام بیست و چهار ساعته مردم را در پی شکستشان در این استان صادر کرده بود. اما بر اساسِ گزارش نهادهای مستقل حقوق بشری، فرماندهانِ طالبان بیش از دو هزار انسان را طی سه روز بهقتل رساندهاند. اجساد چنان بویناک و متعفن شده بودند که مردم ناگزیر شدهاند، جنازهی عزیزان خود را بدونِ مراسم مذهبی و سوگواری جمعی، مخفیانه و با هزار بیم و وحشت، در باغچهها و حیاط خانههایشان بهخاک بسپارند.
چنانکه در پیوند با این فاجعهی انسانی، نسلکشی و هولوکاست طالبانی، پروژه عدالت افغانستان و دیدبان حقوق بشر در ۱۰ نوامبر سال ۱۹۹۸ گزارشی مفصل ارائه کردهاند. این گروه وحشی در آن دوران، بیرحمانهترین جنایات ضد بشری را مرتکب شده و دهها زن و کودک بیگناه را قتلعام کردهاند. حتا هشت تن از دیپلماتهای جمهوری اسلامی ایران را نیز خلاف عرف دیپلماتیک بهشهادت رساندهاند.
طالبان در دور نخستِ حکومت پنج سالهی سیاه و ننگین خود، جنایات فجیعی علیهی اقوام کشور، بهویژه هزارهها، تاجیکها و اوزبیکها، مرتکب شدهاند. این جنایات شامل کشتار دستهجمعی غیرنظامیان، شکنجهی افراد بهدلیل تعلقاتتباری، فرار زنان شمالی، عقیمسازی مردان، تجاوز گروهی بهزنان، تبعیض سازمانیافته و نقض فاحش حقوق بشر و قوانین بینالمللی است. این موارد کلی و محوری، نشاندهندهی جنایاتِ نابخشودنی بیشماری است که گروهک تروریستی، چه در گذشته شرمآور خود و چه اکنون در کشور مرتکب شدهاند. مردم همچنان در زیرِ سلطه و شلاق طالبانی اسیرند و از تمام حقوق انسانی و شهروندی خویش محروم گشتهاند. در چهار سال حاکمیتِ رژیم خودکامهی تکقومی مردم در یک زندان بزرگ و سر باز به«افغانستان» اسیر و در بند استند و جلوی چشمشان دهها جنایات مخوف توسطِ این گروه تبهکار اجرا و انجام شده است که در بخشهای بعدی به هر یک آن خواهیم پرداخت.
ادامه دارد. . .
