سازمان ملل: طالبان به سوی حذف سیستماتیک زنان از زندگی عمومی پیش می‌روند

خبرگزاری راسک: بخش زنان سازمان ملل متحد هشدار داده است که چهار سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، این گروه به هدف خود برای ساختن جامعه‌ای که در آن زنان هیچ جایگاهی در زندگی عمومی نداشته باشند، نزدیک شده است. این نهاد وضعیت موجود را «وخیم‌ترین بحران حقوق زنان در جهان» توصیف کرده و ابراز نگرانی کرده است که این شرایط به مرور زمان به یک امر «عادی» در نگاه جهانیان بدل شود. بر اساس این گزارش، طالبان با صدور فرمان‌هایی، زنان افغانستان را نه‌تنها از حقوق انسانی و کرامت‌شان محروم کرده‌اند، بلکه هیچ نشانه‌ای از لغو یا بازنگری این دستورات دیده نمی‌شود. دختران پس از سن ۱۳ سالگی از آموزش محروم می‌شوند، بسیاری از مشاغل و فعالیت‌های سیاسی بر آنان بسته است و حتی در بخش‌هایی از کشور، قدم‌زدن زنان در خیابان بدون همراه مرد ممنوع شده است. در موارد زیادی، زنان حتی اختیار تصمیم‌گیری درباره امور شخصی و خانوادگی خود را نیز از دست داده‌اند.
این نهاد سازمان ملل همچنین به محدودیت شدید در آموزش رشته‌های طبی برای زنان و ممنوعیت درمان زنان توسط پزشکان مرد اشاره کرده است؛ اقدامی که همراه با کاهش کمک‌های بین‌المللی، دسترسی زنان به خدمات بهداشتی و درمانی را به‌شدت محدود کرده است. نتیجه این سیاست‌ها به گفته سازمان ملل، کاهش عمر متوسط زنان، افزایش مرگ‌ومیر مادران، رشد ازدواج کودکان و گسترش خشونت‌های بدون کنترل علیه زنان است. طبق داده‌های آژانس برابری جنسیتی سازمان ملل، اکنون ۷۸ درصد زنان افغانستان نه شغلی دارند و نه به آموزش دسترسی پیدا کرده‌اند. پیش‌بینی می‌شود مرگ‌ومیر مادران تا سال ۲۰۲۶ میلادی ۵۰ درصد افزایش یابد و تنها ۳۶ درصد زنان امکان اثرگذاری در تصمیمات خانوادگی را داشته باشند. این شرایط باعث شده افغانستان پس از یمن، دومین کشور جهان با بیشترین شکاف جنسیتی باشد.
بحران انسانی، فقر گسترده و محدودیت‌های طالبان، زندگی همه مردم به‌ویژه زنان و دختران را به مرز نابودی کشانده است. با وجود این، زنان افغانستان همچنان بر امید و باور به امکان دستیابی به برابری پای می‌فشارند، اما سازمان ملل هشدار می‌دهد که آنان نباید مجبور باشند در این مبارزه نابرابر تنها بمانند و جامعه جهانی باید بی‌درنگ برای حمایت از آنان اقدام کند. از زمان بازگشت به قدرت، طالبان به‌طور سازمان‌یافته حقوق و آزادی‌های اساسی زنان را سرکوب کرده‌اند. این گروه حتی در قانون امر به معروف و نهی از منکر خود، صدای زن را «عورت» نامیده و شنیده‌شدن آن در فضای عمومی را جرم دانسته است؛ نشانه‌ای آشکار از تلاشی که هدفش محو زنان از صحنه اجتماع است.