خبرگزاری راسک: شهرستانهای هسکه مینه، اچین، سپینغر، نازیان و دوربابا زمانی به عنوان کانونهای اصلی فعالیت گروه داعش در شرق افغانستان شناخته میشدند. درگیریهای شدید میان نیروهای جمهوری پیشین و جنگجویان این گروه، زیرساختهای حیاتی این مناطق را نابود کرد؛ خانهها به تلی از خاک تبدیل شدند، بازارها در آتش سوختند، مزارع و جادهها ویران شدند و مکاتب، مساجد و مراکز صحی کارایی خود را از دست دادند.
با وجود گذشت سالها، روند بازسازی عملاً در نقطه صفر مانده است. وعدههای دولت پیشین برای احیای این مناطق هرگز عملی نشد و گروه طالبان نیز با وجود اعلام تعهد به بازسازی، هیچ اقدام ملموسی انجام نداده است. ساکنان این شهرستانها میگویند این وعدهها بیشتر شبیه «تکرار مکررات روی کاغذ» بوده است تا یک برنامه واقعی برای بازسازی.
آسیبدیدگان هسکه مینه یادآور میشوند که سال گذشته اداره مهاجران طالبان خبر از همکاری با نهادهای بینالمللی برای بازسازی داده است، اما این وعده هم بیسرانجام مانده و هیچ کاری برای مردم صورت نگرفته است.
امروز، بخشی از بیجاشدگان در کمپهای کابل و جلالآباد با شرایط سخت زندگی میکنند و برخی دیگر ناچارند در ویرانههای خانههای خود، بدون برق، آب و خدمات اولیه، روزگار بگذرانند. آمارها نشان میدهد بیش از ۲۳ هزار خانواده در نتیجه این جنگها آواره شدند. از این میان، گروهی که به پاکستان مهاجرت کرده بودند، پس از تشدید روند اخراج مهاجران افغانستانی، به اجبار به روستاهای ویران خود بازگشتهاند.
مردم محل به این باور اند که ادامه این وضعیت نه تنها بحران انسانی را تشدید میکند، بلکه میتواند بستر نارضایتی و حتی بیثباتیهای تازه را فراهم کند. به باور آنها، نادیده گرفتن بازسازی در ننگرهار، بهویژه در مناطقی که سابقه فعالیتهای افراطگرایانه دارند، خطر بازتولید بحران امنیتی را افزایش میدهد؛ خطری که به نظر میرسد طالبان نیز آن را دستکم گرفتهاند.
