خبرگزاری راسک: در ادامه ناپدید شدن جوانان و نوجوانان مهاجران افغانستانی در ایران، سمانه تاجیک، دختر ۱۵ ساله مهاجر نیز، حدود یک هفته است که از محله چهاردانگه حسینآباد تهران ناپدید شده و خانوادهاش همچنان چشمانتظار خبری از او هستند. خواهر سمانه در ویدئویی که روز پنجشنبه نهم اسد، در شبکههای اجتماعی منتشر کرد، گفته که او در مسیر کارگاه لحافدوزی محل کارش ناپدید شد و باوجود مراجعه به پولیس، به دلیل نداشتن مدارک کامل اقامتی، هیچ کمکی دریافت نکردهاند.
سمانه متولد ایران است؛ اما کودکیاش با رنج مهاجرت و غیبت والدین سپری شده است. مادرش دو سال پیش درگذشت و پدرش شش سال است که در زندان یزد بهسر میبرد. حالا، او تنها یکی از قربانیان زنجیرهای از ناپدیدشدنها و خشونتهایی است که مهاجران افغانستانی در ایران با آن روبهرو هستند.
این نخستینبار نیست که کودکان و نوجوانان مهاجر در ایران بیصدا ناپدید میشوند. در هفتههای گذشته چندین گزارش مشابه منتشر شده که پایان تلخی داشتهاند؛ برخی از این دختران و پسران بعد از روزها جستوجو در بازداشتگاهها پیدا شدهاند و برخی دیگر، مانند کبرا رضایی در پاکدشت و امیرطاها رضایی در تهران، به شکل فجیع کشته شده و اجسادشان کشف شده است.
در کنار این حوادث تکاندهنده، ماههای اخیر برای مهاجران افغانستانی در ایران دورهای پر از فشار و خشونت بوده است. روند اخراجهای اجباری با توهین و تحقیر شدت گرفته و گزارشهای متعدد از بدرفتاری و باجگیری نیروهای امنیتی و نظامی با مهاجران افغانستانی منتشر شده است. همزمان، موجی از مهاجرستیزی درمیان بخشی از جامعه ایران بالا گرفته که در فضای مجازی و حتی رفتار روزمره منعکس میشود.
بااینحال، این تصویر یکدست نیست. شماری از روشنفکران و فعالان فرهنگی ایرانی طی هفتههای گذشته با راهاندازی برنامههای آنلاین، راهپیماییهای کوچک و کارزارهای مجازی، علیه نفرتپراکنی و تبعیض علیه مهاجران صدا بلند کردهاند. آنها تأکید میکنند که برخوردهای مهاجرستیزانه، ایران فرهنگی را بیاعتبار میکند و چیزی جز «نژادپرستی و فاشیسم» نیست.
در حالی که خانواده سمانه هر روز با اضطراب به درهای بستهی ادارات و بازداشتگاهها سر میزنند، سرنوشت او یادآور واقعیتی تلخ است؛ زندگی مهاجران افغانستانی در ایران میان بیپناهی، ترس و خطر همیشگی گرفتار شده است.
