خبرگزاری راسک: جمعیت هلال احمر که زیر کنترل طالبان فعالیت میکند، مدعی شده که در یک سال گذشته به بیش از ۴.۶ میلیون نفر در افغانستان کمکرسانی کرده است.
مسوولان این نهاد روز چهارشنبه، هشتم اسد، در برنامه «حسابدهی سالانه» خود در مرکز رسانههای طالبان، اعلام کردند که این کمکها شامل پول نقد، مواد غذایی، اقلام غیرخوراکی، خدمات صحی، سرپناه و آب آشامیدنی بوده و به میلیونها نفر رسیده است. اما نکته قابل تأمل این است که مسوولان هلال احمر طالبان، هیچگونه آمار دقیق، توضیح شفاف درباره نحوه توزیع، یا گزارش مستقلی از نحوه استفاده از منابع بینالمللی ارائه نکردند.
با این حال، منابع متعدد این ادعا را نهتنها بیپایه میدانند، بلکه از سوءاستفادههای سازمانیافته از کمکهای بشردوستانه پرده برداشتهاند؛ شماری از کارکنان کنونی این نهاد که از حکومت پیشین در سره میاشت، مشغول به کار هستند، به برخی رسانهها، مشروط به حفظ هویت خود، فاش کردهاند که کمکهای این نهاد در مواردی بهجای شهروندان آسیبپذیر، به خانوادههای طالبان پاکستانی که در استانهای مرزی افغانستان از جمله کنر، ننگرهار و پکتیکا زندگی میکنند، اختصاص داده شده است.
منابع همچنان گفته اند که دهها کودک بیمار از وزیرستان شمالی پاکستان که «با سوراخ قلب مادرزادی» مواجه بوده اند، با معرفینامههای اداره سره میاشت طالبان، بهعنوان شهروندان افغانستان به کشورهای اروپایی اعزام شدهاند؛ در حالیکه خانوادههای واقعی بیماران در افغانستان، حتی به ثبتنام در لیست کمکها دسترسی ندارند.
این نخستینبار نیست که اتهام جهتدهی کمکهای بشردوستانه به وابستگان طالبان مطرح میشود. پیشتر نیز گزارشهایی منتشر شده بود که نشان میداد اداره سره میاشت، بخشی از کمکهای نقدی و جنسی جمعآوریشده از سازمانهای بینالمللی را به خانوادههای انتحاریهای طالبان که در دو دهه گذشته در حملات خونبار علیه مردم افغانستان نقش داشتهاند، توزیع کرده است.
بر اساس اسناد منتشرشده، در برخی موارد این نهاد تحت نظارت مستقیم فرماندهان محلی طالبان فعالیت کرده و لیست دریافتکنندگان کمک نه براساس ارزیابی نیازمندی، بلکه بر مبنای «وفاداری ایدئولوژیک» تنظیم شده است.
در شرایطی که بحران انسانی در افغانستان به اوج رسیده و میلیونها نفر نیازمند کمک فوری دارند، استفاده ابزاری از کمکهای بشردوستانه، نهتنها چهره نهادهای امدادی را مخدوش میکند، بلکه دسترسی واقعی نیازمندان را نیز محدودتر میسازد.
در چنین فضایی، آماری مانند «کمک به ۴.۶ میلیون نفر» بدون شفافیت، حسابدهی و نظارت بیطرفانه، چیزی بیش از یک ابزار تبلیغاتی نیست. این وضعیت نهتنها اعتماد عمومی به نهادهای بشردوستانه را تضعیف میکند، بلکه میتواند حمایت بینالمللی از افغانستان را در بلندمدت با تهدید مواجه سازد.
این در حالیست که بارها سازمانهای بینالمللی از جمله اداره هماهنگ کننده کمکهای بشردوستانه سازمان ملل- اوچا از مداخله طالبان در روند توزیع کمکهای بشردوستانه سازمانهای بینالمللی در گزارشهای خود پرده برداشته و اعلام کرده است که ادامه روند مداخله طالبان به ویژه سردستههای محلی این گروه در مناطق دور دست و روستایی افغانستان، سبب شده است که دهها سازمان مدد رسان فعالیت خود را تعلیق یا متوقف سازند.
