خبرگزاری راسک: در ادامه سیاستهای سختگیرانه طالبان علیه رسانهها و فعالیتهای فرهنگی، وزارت امر به معروف و نهی از منکر این گروه اعلام کرده است که دو تن را به اتهام دوبله و ترجمه سریالهای غربی در کابل بازداشت کردهاند.
سیفالاسلام خیبر، سخنگوی وزارت امربه معروف و نهی از منکر طالبان، روز یکشنبه پنجم اسد، اعلام کرده که بازداشتشدگان به ترویج «تفکر و فرهنگ غربی» از طریق ترجمه سریالها متهم شدهاند. او ادعا کرده است که این افراد با رسانههای خارجی در ارتباط بودند و از حمایت مالی این رسانهها بهره میبردند.
براساس اطلاعات منتشرشده، یکی از این افراد «نوید اصغری» و دیگری «مشتاق احمد» معرفی شدهاند. نوید، باشنده منطقه چنداول کابل و ساکن فعلی ناحیه چهارم شهر است. مشتاق احمد، باشنده ولسوالی نجراب ولایت کاپیسا و فعلاً ساکن ناحیه ۱۵ شهر کابل میباشد.
سخنگوی وزارت امر به معروف افزوده است که این بازداشتها پس از انجام «تحقیقات کامل و موثق» صورت گرفته، اما از جزئیات بیشتر، محل بازداشت و شرایط فعلی بازداشتشدگان خبری منتشر نشده است.
از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، این گروه گامهای منظم و فشردهای برای کنترل و محدود سازی کامل فضای رسانهای کشور برداشتهاند. ممنوعیت پخش فیلم، سریال، موسیقی و حتی جلوگیری از حضور زنان در برنامههای تلویزیونی، تنها بخشی از سیاستهای فرهنگی محدودکننده طالبان بوده است.
رسانهها موظفاند برنامههای خود را با تفسیر سختگیرانه طالبان از شریعت همآهنگ کنند. فیلمها و سریالهای خارجی بهکلی از رسانههای داخل افغانستان حذف شدهاند.
طالبان بارها با استناد به «مبارزه با فساد اخلاقی»، خبرنگاران، هنرمندان، فعالان رسانهای و گردانندگان صفحات سرگرمی را بازداشت کردهاند. در بسیاری موارد، این بازداشتها بدون روند قضایی و در بازداشتگاههای مخفی انجام میشود. نمونههایی چون بازداشت اعضای نهاد «نما رسانه» در گذشته و حالا بازداشت دوبلورهای سریال، بخشی از موج مستمر سرکوب فرهنگی در کشور است.
در حالیکه کشورهای منطقه و جهان در حال تقویت صنایع خلاق، تولیدات فرهنگی و گردش آزاد اطلاعاتاند، افغانستان بهسوی نوعی «خلأ فرهنگی کنترلشده» رانده میشود. جلوگیری از دوبله، ترجمه و نشر محتواهای هنری نهتنها دسترسی مردم به دنیای بیرون را قطع میکند، بلکه خلاقیت، تبادل فرهنگی و شکلگیری نسل پرسشگر را نیز سرکوب میکند.
ادامه این وضعیت، افغانستان را به جامعهای بستهتر، ساکتتر و بیصدا بدل میسازد؛ جایی که تنفس فرهنگی تنها در سایه رضایت حاکمیت ممکن است، نه در گستره آزادیهای مشروع انسانی.
