خبرگزاری راسک: در حالیکه دختران افغانستان برای بیش از ۱۴۰۰ روز است که از آموزش رسمی محروماند، ماشین مدرسهسازی طالبان با سرعتی بیسابقه به پیش میتازد. بر اساس آمار رسمی وزارت معارف/ آموزش وپرورش طالبان، تنها در ماه سرطان، میزان ساختوساز مدارس دینی هفت برابر بیشتر از ماه قبل شده است. این عدد، اگرچه به ظاهر نشانگر توجه به آموزش است، اما در واقع پردهای از پروژهای عمیقتر را کنار میزند؛ مهندسی سازی ذهن نسل آینده برای پیوستن به حلقههای افراطگرایی.
در همین ماه، مدرسههایی چون «تعلیمالقرآن للبنات» در پروان و «حضرت عثمان ذوالنورین» در هرات افتتاح شدهاند. همچنین، تهداب مدارس جدیدی در ولایتهای پکتیکا، سرپل، غزنی و بلخ گذاشته شده که به گفته مسوولان وزارت معارف مجموع بودجه آنها بالغ بر ۴۵ میلیون روپیه کابلی میشود.
اما آنچه در ظاهر پروژههای آموزشی است، در باطن نوعی مهندسی ایدئولوژیک برای تولید نسل جدیدی از سربازان عقیدتی، سرپرُده و بیمزد است. مضامینی که در این مدارس تدریس میشود، نه تنها شامل قرائتهای تحریفشده از دین است، بلکه آموزش جنگ و انتحاری، استفاده از اسلحه، تاکتیکهای تروریستی و مفاهیمی چون «شهادت در راه جهاد» به عنوان راهی برای رفتن به بهشت، بخش کلیدی آن را تشکیل میدهد.
آگاه نظامی به این باور اند که این مراکز به گونهای طراحی شدهاند که «جهادگرایی و تروریزم منطقهای» را صادر کنند. ناظران بینالمللی بارها نسبت به پروژه پرشتاب مدرسه سازی طالبان هشدار داده و گفته اند این گروه با مدرسهسازی، «نسل جدیدی از گروههای افراطگرا را پرورش میدهند؛ نسلی که با ذهنهای شستوشو دادهشده، آماده اجرای اهداف تروریستی در داخل و خارج از افغانستان خواهد بود.»
این سیاست، نه تنها آینده اجتماعی افغانستان را تهدید میکند، بلکه زمینه را برای بازتولید بیثباتی منطقهای فراهم میسازد. آموزش دختران متوقف شده، دانشگاهها تعطیلاند، اما مدارس شبهنظامی و ایدئولوژیک یکی پس از دیگری سر برمیآورند.
از ابتدای سال تا کنون، دستکم ۲۰ مدرسه افراطگرایانه در استانهای مختلف، فعال یا در حال ساختاند. این رشد سریع، نشاندهنده برنامهریزی هدفمند طالبان برای تداوم سلطه فکری و ایدئولوژیک بر نسل جوان است.
در نبود آموزش علمی و انتقادی و در سایه بسته ماندن دروازههای علم برای زنان و دختران، این مدارس به ابزار تولید افکار افراطی بدل شدهاند؛ ابزارهایی که میتوانند آینده افغانستان را نه به سوی توسعه، بلکه به سوی خشونت ساختاری، ترور و عقبماندگی دائمی سوق دهند.
