خبرگزاری راسک: در حالی که شهروندان افغانستان با موج گستردهای از فقر، بیکاری، بلایای طبیعی و نبود خدمات اولیه دست و پنجه نرم میکنند، طالبان نهتنها هیچ اقدامی برای کاهش بحران انسانی نمیکند، بلکه خود به یکی از موتورهای تولید و تشدید بحران در کشور تبدیل شدهاند.
در تازهترین مورد، منابع محلی در ولایت غور میگویند طالبان آخرین باشندگان شش روستای دره کشرو را بهزور اسلحه وادار به کوچ اجباری کردهاند. این کوچ، بدون فراهم کردن بدیل مسکونی، جبران خسارت یا دستکم هماهنگی انسانی، تنها با یک دستور صورت گرفته است: «خانههایتان را خالی کنید، یا با زور بیرون تان میکنیم.»
به گفته منابع، سهشنبه ۳۱ سرطان خانوادههای روستای سنگشوره، آخرین گروه از ساکنان دره کشرو بودند که بهناچار خانههای خود را ترک کردند. این کوچ در ادامهی کارزار طالبان برای تخلیه ساکنان بومی روستاهای دهنغوری، جیرهگک، نرمتاب، دروازه و سنگشوره صورت گرفته است؛ مناطقی که برای قرنها زیستگاه قوم تایمنی بودهاند.
ماجرا از یک نزاع محلی میان دو قوم بر سر زمین آغاز شد. اما طالبان بهجای داوری بیطرفانه، به سود یک طرف «قوم سردارخیل» وارد عمل شدند و با استناد به «فرمان صلح» صادرشده توسط احمدشاه دیندوست، فرمانده ارشد این گروه، عملاً حکم اخراج دستهجمعی قوم تایمنی از خانههایشان را صادر کردند. منابع میگویند این تصمیم پیشتر نیز در سال گذشته، به کوچ اجباری دو روستای دیگر منجر شده بود. اکنون، کار نیمهتمام، کامل شده است.
پس از ترک اجباری خانهها، نیروهای طالبان با نظارت مستقیم احمد متوکل، رئیس شورای علمای غور، روستاها را بازرسی و وسایل خانوادهها را یک به یک کنترل کردهاند. هیچ اثری از همکاری انسانی، حمایت یا حتی تضمین برای امنیت اموال مشاهده نشده است.
در ادامه، طالبان با کمک برخی نهادهای امدادرسان اقدام به نصب چند خیمه در نزدیکی ساختمان شهرستان دولتیار کردند و از خانوادهها خواستند که در آنجا مستقر شوند. اما ساکنان میگویند خیمهها کافی نیست، زیر نظارت شدید طالبان اداره میشوند و بسیاری از آنها ترجیح دادهاند زیر آسمان شب بخوابند تا در پناه اردوگاههای نمایشی این گروه قرار گیرند.
در کشوری که مردم هر روز با پیامدهای تغییرات اقلیمی، گرسنگی و نبود خدمات اولیه روبرو هستند، انتظار میرفت حاکمیت بهجای سرکوب، اقداماتی برای کاهش رنج عمومی انجام دهد. اما عملکرد طالبان از ابتدای تسلط شان تاکنون خلاف این انتظار را نشان داده است.
تحمیل کوچ اجباری بر صدها خانوادهی بیدفاع، بدون هیچ چارچوب قضایی و در غیاب نظارت نهادهای بینالمللی، نهتنها بحران انسانی در افغانستان را تعمیق میکند، بلکه الگوی خطرناکی از قومگرایی، مصادره زمین و پاکسازی منطقهای را ترویج میدهد.
