خبرگزاری راسک: رنگ سیاست خارجی آلمان در قبال افغانستان، بهگفته داکتر رنگین دادفر سپنتا، وزیر خارجه پیشین افغانستان، در حال تغییر بهسوی سازشی خاموش با طالبان است؛ تغییری که او آن را «تنزل به سطح سیاست روسیه» توصیف میکند. آقای سپنتا با انتقاد شدید از پذیرش دیپلماتهای طالبان توسط دولت فدرال آلمان، این اقدام را فراتر از یک تصمیم اجرایی دانسته و آن را گامی صریح بهسوی بهرسمیتشناختن طالبان در چهارچوب حقوق بینالملل قلمداد کرده است.
دولت آلمان بهتازگی اعلام کرده که برای تسهیل روند اخراج مجرمان افغانستانی، دو دیپلمات منصوبشده از سوی طالبان را در شهرهای بن و برلین پذیرفته است. وزارت داخله آلمان گفته که تماس مستقیم با طالبان، موثرتر از تعامل غیرمستقیم از طریق کشورهایی چون قطر خواهد بود. اما منتقدان این رویکرد، از جمله سپنتا، میگویند که چنین اقداماتی بیش از آنکه جنبه فنی داشته باشند، دارای پیامدهای سیاسی و اخلاقی جدی هستند.
آقای اسپتنتا تاکید کرده: «صدور ویزا و ارائه مدارک شناسایی رسمی به نمایندگان طالبان، به معنای مشروعیتبخشی به رژیمی است که آشکارا حقوق زنان، اقلیتها و رسانههای آزاد را سرکوب میکند.»
همزمان با این تصمیم، در داخل آلمان نیز صدای مخالفت بلند شده است. هانا نویمان، نماینده پارلمان اروپا، با لحنی تند اعلام کرده است که «پذیرش دیپلماتهای طالبان در ازای اخراج چند پناهجوی مجرم، یک معامله غیراخلاقی است.»
او در پیامی در شبکه اکس نوشته است: «این چه سیاستیست که هزاران افغانستانی در پاکستان ماهها در بلاتکلیفیاند، اما همزمان بر سر پذیرش نمایندگان طالبان مذاکره میشود؟ این معامله ناپسند است.»
برخی تحلیلگران باور دارند که طالبان برای همکاری در روند بازگرداندن پناهجویان ردشده افغانستانی، شرط پذیرش رسمی دیپلماتهای خود و واگذاری امکانات دیپلماتیک افغانستان در آلمان را مطرح کردهاند؛ شرطی که اکنون به نظر میرسد دولت فدرال آن را پذیرفته است.
سپنتا در واکنش خود همچنین به سقوط کابل در آگست ۲۰۲۱ اشاره کرده و گفته که دولت آلمان حتی در آن زمان نتوانست جان شهروندانش را نجات دهد و تخلیه کارکنان سفارت آلمان نیز تنها با مداخله نیروهای بریتانیایی ممکن شد. او افزوده: «مردم افغانستان بهویژه زنان، فراموش نخواهند کرد که در سختترین روزها، چه کسانی از طالبان حمایت کردند.»
در همین حال، روز گذشته ۹۶ نهاد مدنی و حقوق بشری افغانستان در نامهای مشترک خطاب به دولت آلمان، با ابراز نگرانی از پیامدهای این تعامل، هشدار دادند: «پذیرش دیپلماتهای طالبان، نقض آشکار ارزشهای دموکراتیک و حقوق بشر است و همکاری با رژیمی که زنان را از آموزش، کار و مشارکت حذف کرده، لکه ننگی بر دیپلماسی آلمان خواهد بود.»
این نهادها خواستار توقف فوری هرگونه تعامل رسمی با طالبان شدند و تاکید کردند که چنین اقداماتی میتواند به تقویت رژیمی بیانجامد که در داخل کشور، حقوق ابتدایی مردم را زیر پا گذاشته است.
در حالی که آلمان اخیراً ۸۱ پناهجوی مجرم افغانستانی را اخراج کرده و طالبان آن را نتیجه همکاری مستقیم میداند، بسیاری نگراناند که این همکاریهای به ظاهر «اجرایی»، در واقع مسیر مشروعیتیابی سیاسی طالبان را هموار کند.
از نظر سپنتا و دیگر منتقدان، اگر دولت آلمان به جای پافشاری بر اصول حقوق بشری، بهدنبال معاملهای مصلحتگرایانه با طالبان باشد، نهتنها از مواضع ارزشی خود عقبنشینی کرده، بلکه با الگوبرداری از الگوی روسیه، در مسیر خطرناکی قدم گذاشته است.
