طالبان یک معلم را به جرم ترجیح علوم عصری به اعدام محکوم کردند

خبرگزاری راسک: عبدالعلیم خاموش، آموزگار اهل ولسوالی جانی‌خیل ولایت پکتیکا، حالا با حکم اعدام روبه‌رو است؛ نه به‌دلیل ارتکاب جرمی شناخته‌شده در نظام‌های حقوقی جهان، بلکه صرفاً به‌خاطر کاربرد یک واژه‌ی ادبی «تر». این معلم با گفتن این‌که «در کنار علوم دینی، آموزش علوم مدرن نیز لازم‌تر است»، به باور طالبان مرتکب “توهین به مقدسات اسلامی” شده است. گروهی که خود را نماینده شریعت می‌دانند، به دلیل استفاده از پسوند «تر» در جمله‌ای علمی و آموزشی، لرزیده‌اند و بر پایه تنگ‌نظری ایدئولوژیک‌شان، عبدالعلیم را مستحق مرگ دانسته‌اند.
در واقعیت، عبدالعلیم خاموش به‌عنوان یک آموزگار، از اهمیت علوم مدرن سخن گفته است بدون آن‌که کوچک‌ترین توهینی به دین کرده باشد. او فقط تأکید کرده که برای پیشرفت کشور، دانش معاصر نقش اساسی‌تری ایفا می‌کند. اما در نظام قهقرایی طالبان، همین تفاوت‌گذاری میان «علوم لازم» و «علوم لازم‌تر» کافی است تا فردی از حق زیستن محروم شود. این نشان می‌دهد که طالبان نه از دین، بلکه از دانش، تفکر، و آینده‌ی روشن مردم افغانستان می‌هراسند. واقعیت ساده اما بنیادینی که در این بحث نهفته است آن است که علوم مدرن توان تغییر سرنوشت و معیشت ملت‌ها را دارند. هیچ کشور پیشرفته‌ای تنها با تعالیم دینی به رشد اقتصادی، عدالت اجتماعی، یا رفاه همگانی نرسیده است. ملت افغانستان نیز برای رسیدن به آب آشامیدنی سالم، خدمات طبی، حمل‌ونقل، اقتصاد مدرن، و حکمرانی شفاف، ناگزیر است به دانش فنی و علوم عصری پناه ببرد؛ چیزی که مدارس تنگ‌نظرانه‌ی دینی طالبان هرگز نمی‌توانند فراهم کنند.
این همان چیزی‌ست که طالبان را به وحشت می‌اندازد. زیرا در جامعه‌ای که مردم علوم مدرن را «لازم‌تر» بدانند، ایدئولوژی‌های عقب‌مانده‌ی قرون وسطایی دیگر کارایی ندارد. اگر فردی در حجره‌های طلاب فقط تاریخ لباس پوشیدن در مدینه را نقل می‌کند، اما هم‌زمان شهروند دیگری با تحصیلات دانشگاهی کارخانه‌ای می‌سازد و ده‌ها نفر را شاغل می‌کند، مردم خود حقیقت را درک خواهند کرد و آن‌گاه تاریکی طالبان برای همیشه به محاق خواهد رفت. محکوم‌ساختن عبدالعلیم خاموش به مرگ، تنها به‌خاطر ترجیح دادن علوم مدرن بر آموزه‌های ایستا و بی‌کارکرد دینی، بازتابی‌ست از درماندگی و ضعف فکری طالبان. آنان می‌دانند که اگر مردم قدرت مقایسه‌ داشته باشند، دیگر به سیطره‌ی مذهبی‌شان تن نخواهند داد. پس ساده‌ترین جملات را جرم می‌پندارند، و ساده‌ترین معلمان را به دار می‌سپارند.
آن «تر»ی که طالبان را چنین خشمگین کرده، نشان تفاوت و تمایز است تفاوت میان گذشته و آینده، میان سنگینی جهل و افق آگاهی، میان طوق شریعت طالبانی و رهایی از آن. طالبان از همین واژه‌های ساده و روشن می‌هراسند؛ چرا که نور دانش، تاریکی جهل‌شان را افشا می‌کند.