زنان افغانستان محور بحث در نشست دانشگاه پرینستون

خبرگزاری راسک: در ادامه‌ی محدودیت‌های فراگیر طالبان بر حقوق اساسی زنان و دختران افغانستان، دانشگاه پرینستون ایالات متحده اعلام کرده است که نشستی ویژه با محوریت بحران انسانی جاری در افغانستان و تأثیرات آن بر زنان و دختران برگزار می‌کند؛ نشستی با عنوان معنادار «حق او برای یادگیری: بحران در افغانستان.»
این نشست علمی و سیاسی قرار است، از سوی دانشکده امور عمومی و بین‌المللی پرینستون و با همکاری «آزمایشگاه سیاست افغانستان» و «موسسه آسیای مرکزی» برگزار شود.
از زمان بازگشت طالبان به قدرت در آگست ۲۰۲۱، زنان افغانستان به شکلی سیستماتیک از عرصه‌های آموزش، اشتغال و مشارکت اجتماعی حذف شده‌اند. ممنوعیت تحصیل دختران در مقاطع متوسطه و دانشگاه، محدودیت شدید بر کار زنان در بخش‌های دولتی و غیردولتی، و ممنوعیت ورود آنان به پارک‌ها، باشگاه‌ها، سالن‌های زیبایی و حتی برخی اماکن درمانی، تنها بخشی از سیاست‌هایی‌اند که از سوی نهادهای بین‌المللی به‌عنوان «آپارتاید جنسیتی» توصیف شده‌اند.
به گفته برگزارکنندگان، هدف از این نشست ایجاد درکی عمیق‌تر از مبارزات زنان افغانستان، چه در داخل کشور و چه در میان مهاجران برای دسترسی به ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است.
عادله راز سفیر پیشین افغانستان در واشنگتن یکی از سخن‌رانان این نشست، گفت است در این نشست نه‌تنها وضعیت زنان در افغانستان به بحث بررسی گرفته می‌شود، بلکه دیدگاه‌هایی درباره‌ی سیاست‌های ایالات متحده در قبال افغانستان و نقش احتمالی جامعه‌ی جهانی نیز مورد بحث و بررسی قرار خواهد گرفت.
همچنین، نماینده‌ای از مؤسسه آسیای مرکزی، گزارشی از چگونگی انطباق برنامه‌های آموزشی و معیشتی این نهاد با شرایط سرکوب‌گرانه حاکم در افغانستان ارائه خواهد کرد؛ وضعیتی که کارکردهای بشردوستانه و ظرفیت‌های جامعه مدنی را به‌شدت محدود ساخته است.
برگزاری چنین نشستی در یکی از معتبرترین دانشگاه‌های جهان، بازتابی از ادامه‌دار بودن بحران افغانستان در سطوح جهانی است. در حالی که طالبان تلاش می‌کنند با حذف زنان از فضای عمومی، تصویری یک‌دست و مردسالار از جامعه بسازند، این نشست نشان می‌دهد که صدای زنان افغانستان خاموش نشده، بلکه از مسیرهای جایگزین، به ویژه در تبعید، به گوش جهانیان می‌رسد.
اما پرسش کلیدی همچنان پابرجاست، اما پرسشی که مطرح می‌شود این است که آیا چنین تلاش‌ها، هرچند صادقانه و موثر در جلب توجه جهانی، به سیاست‌گذاری عملی و حمایت ملموس خواهد انجامید؟