خبرگزاری راسک: در فاصلهای اندک از اقامتگاه ملا هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، زندگی مردم در سه ولسوالی کندهار به دلیل کمبود شدید آب آشامیدنی به بنبست رسیده است. باشندگان ولسوالیهای غورک، نیش و میوند با معضل جدی بیآبی مواجهاند و شماری از خانوادهها ناگزیر شدهاند خانه و کاشانه خود را ترک کرده و به مناطق دیگر کوچ کنند.
منابع محلی در کندهار گفتهاند که خشکشدن چاهها، کاریزها و چشمههای این مناطق، زندگی روزمره را مختل کرده است و به گفتهی آنان، در صورت ادامه این وضعیت، چارهای جز مهاجرت دستهجمعی باقی نخواهد ماند.
شماری باشندگان این ولسوالیها را اما عطش تشنگی مجبور ساخته که خانه و کاشانه خود را رها کرده و مناطق دیگر آواره شوند.
ساکنان ولسوالیهای نیش و میوند نیز روایت مشابهی دارند و میگویند بیشتر منابع طبیعی آب خشک شدهاند و در نتیجه، بسیاری از روستاها خالی از سکنه شدهاند.
در چنین شرایطی که آب منبع حیات به حساب میآید و به دلیل نبود آب طبیعیت نیز پژمرده و آلودگی محیط زیستی سلامت مردم را با چالش کشیده است، باشندگان این ولسوالیهای نیش و غورک از نبود ابتدایی ترین خدمات درمانی نیز شکایت دارند و میگویند کودکان آنان به انواع بیماریها روبرو شده اند، اما «نه داکتر است و نه درمان.»
بنظر میرسد بحران در دورتر اقامتگاه رهبر دینی و قبله سیاسی طالبان گسترده است و تنها به نبود آب آشامدنی و نبود مراکز صحی خلاصه نمیشود، آنگونه باشندگان این ولسوالیهای روایت میکنند، در پهلوی این معضل، نبود مکتب برای فرزندانشان، عدم دسترسی به شبکههای مخابراتی و تلفن همراه و نداشتن جادههای موتر رو نیز از دیگر دشواریهای است که ارتباط آنان را با جهان بیرون و دورتر از کویر که در آن گیر مانده اند قطع کرده و مرگ خاموش را زیر سایه «حکومت اسلامی و تطبیق کنندگان شریعت» با دشوارترین شیوه تجربه میکنند.
مشکل کم آبی تمام شدن منابع آبی زیر زمینی در کابل پایتخت و چند شهر دیگر نیز این روزها زنگ خطر را به صدا دروارده است. سازمان بینالمللی «مرسی کورپس» هشدار داده است که نزدیک به هفت میلیون جمعیت کابل در معرض یک بحران حیاتی ناشی از کمبود شدید آب قرار دارند. این نهاد بینالمللی اعلام کرده که نیمی از چاههای عمیق در کابل خشکیده و این شهر تا سال ۲۰۳۰ ممکن است بهطور کامل از منابع آبی تهی شود.
کارشناسان محیط زیست و منابع طبیعی میگویند حکومت طالبان نهتنها فاقد زیرساختهای لازم برای مدیریت بحران آب است، بلکه دانش و تخصص کافی برای مقابله با این معضل را نیز ندارد. هرچند گاه تلاشهایی از سوی آنان برای جلب کمکهای خارجی و اجرای پروژههای کلان صورت میگیرد، اما نبود ساختار مؤثر، فساد سیستماتیک و بیبرنامگی، مانع هرگونه تحول جدی شده است.
در حالی که مردم در چند کیلومتری رهبر طالبان از تشنگی ناگزیر به ترک خانههای خود میشوند، چشمانداز آینده نیز امیدی به بهبود سریع وضعیت نمیدهد. بحران آب در افغانستان به مرحلهای رسیده که تنها با مدیریت علمی، همکاری منطقهای و اقدام فوری قابل مهار است؛ امری که تاکنون در دستور کار حاکمان کنونی قرار نگرفته است.
عطش تشنگی در اقامتگاه رهبر و قبله سیاسی طالبان؛ مردم مجبور به کوچ دسته جمعی شده اند
ما را دنبال کنید
مطالب مرتبط
- تبلیغات -
