اتحادیه اروپا: افغانستان همچنان در بحران انسانی مهلک

خبرگزاری راسک: نهاد حفاظت مدنی و عملیات‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا (DG ECHO) اعلام کرده است که افغانستان همچنان در یکی از شدیدترین بحران‌های انسانی جهان به‌سر می‌برد. بنا بر تازه‌ترین ارزیابی این نهاد، در سال ۲۰۲۴، بیش از ۲۳.۷ میلیون نفر از شهروندان افغانستانی نیاز فوری به کمک‌های بشردوستانه دارند. وضعیت به‌ویژه برای زنان، دختران و کودکان به شدت وخیم گزارش شده است. اتحادیه اروپا با انتشار ویدیویی در شبکه اجتماعی «ایکس» نسبت به افزایش بازگشت مهاجران افغانستانی از کشورهای همسایه و دشواری‌های دسترسی آن‌ها به کمک‌های انسانی ابراز نگرانی کرده است. یکی از کارکنان این نهاد در کابل گفته است که حدود ۴.۸ میلیون نفر با خطر اخراج اجباری از کشورهای ایران و پاکستان روبرو هستند. او می‌گوید روزانه صدها خانواده با حداقل دارایی به افغانستان بازمی‌گردند و آینده‌ای دشوار در انتظار آن‌هاست.
علاوه بر بحران مهاجرت، اتحادیه اروپا تأکید کرده که وضعیت زنان و دختران در افغانستان به‌شدت نگران‌کننده است. محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی طالبان باعث شده میلیون‌ها زن از حق آموزش، اشتغال، و دسترسی به خدمات بهداشتی و معیشتی محروم شوند. به همین دلیل، بخش بزرگی از کمک‌های اتحادیه اروپا به تقویت دسترسی زنان و کودکان به خدمات حیاتی اختصاص یافته است. بر اساس ارزیابی‌های سازمان ملل متحد، افغانستان یکی از ۱۵ کشوری است که با بالاترین نرخ سوءتغذیه کودکان مواجه است. چهار زن از هر ده زن نیز با سوءتغذیه متوسط یا شدید دست‌وپنجه نرم می‌کنند. پنج نهاد وابسته به سازمان ملل، از جمله یونیسف و سازمان جهانی بهداشت، در بیانیه‌ای مشترک خواستار اقدام فوری برای مقابله با بحران تغذیه در افغانستان شده‌اند.
از سال ۱۹۹۴ تاکنون، اتحادیه اروپا بیش از ۱.۸ میلیارد یورو کمک بشردوستانه به افغانستان اختصاص داده که ۱۶۰ میلیون یوروی آن تنها در سال ۲۰۲۴ هزینه شده است. این کمک‌ها شامل تأمین غذا، خدمات بهداشتی، پناهگاه اضطراری، حمایت از قربانیان مین، و تأمین آب پاک برای جوامع محروم می‌شود. افزون بر این، بسته‌ای جداگانه به ارزش ۱۴۶ میلیون یورو نیز برای تقویت معیشت و خدمات اساسی، به‌ویژه برای زنان، بازگشت‌کنندگان و اقوام غیر پشتون آسیب‌پذیر اختصاص یافته است. با وجود این کمک‌ها، اتحادیه اروپا هشدار داده که بحران در افغانستان هنوز به اوج خود نرسیده و نیازمند اقدام هماهنگ جهانی برای جلوگیری از گسترش گرسنگی، فقر و سرکوب سیستماتیک زنان است.