خبرگزاری راسک: در گزارشی که در نشریهٔ «واشنگتن اگزاماینر» نشر شده است آمده است که، روز یادبود در ایالات متحده، فرصتیست برای تجلیل از قربانیانی که در راه دفاع از ارزشها جان باختهاند. اما در بطن این تجلیلها، زخمی عمیق و خونچکان هنوز التیام نیافته است: زخمی بهنام افغانستان؛ کشوری که در نتیجهی یک خروج غیرمسئولانه، به تاریکی مطلق سقوط کرد و هنوز صدای فریادهای خاموشِ زنان، کودکان و شهروندان آزادهاش در گوش تاریخ طنینانداز است. در ماه آگست ۲۰۲۱، دولت ایالات متحده با تصمیمی شتابزده و بدون انسجام، نیروهای خود را از افغانستان بیرون کشید؛ تصمیمی که نهتنها دهها هزار تن از همکاران محلی را در کام تهدید و انتقامجویی طالبان باقی گذاشت، بلکه یکی از بزرگترین شکستهای اخلاقی و استراتژیک معاصر آمریکا را رقم زد. در جریان این خروج، ۱۳ سرباز آمریکایی در حملهای خونین در فرودگاه کابل جان باختند و میلیاردها دالر تجهیزات پیشرفتهی نظامی بهدست گروهی افتاد که در فهرست سازمانهای تروریستی ایالات متحده قرار دارد.
این رویداد نهتنها موجب فروپاشی دولت جمهوری در کابل شد، بلکه امید میلیونها افغانستانی به آیندهای آزاد و انسانی را با خود دفن کرد. طالبان با سوءاستفاده از خلأ قدرت، بار دیگر با چهرهای خشنتر از گذشته بر کشور مسلط شدند و فصل تازهای از استبداد، حذف زنان از اجتماع، قلعوقمع اقلیتها و خفگان کامل آزادی بیان را گشودند. آنچه دردناکتر است، سکوت و بیمسئولیتی مقامهای ارشد نظامی و سیاسی آمریکا پس از این فاجعه بود. ژنرالها و تصمیمگیرندگان کلیدی نهتنها استعفا نکردند، بلکه در سخنرانیها و گزارشهای خود، این فاجعه را «خروج موفق» عنوان نمودند؛ گویی سقوط یک ملت و تحویل آن به یک گروه افراطی، بخشی از یک برنامهی محاسبهشده بود. این برخورد، نشاندهندهی فروپاشی اخلاق حرفهای در سطوح بلند رهبری غرب است؛ جاییکه اشتباهات مرگبار، نه با پذیرش مسئولیت، بلکه با بازنویسی تاریخ توجیه میشوند.
در این میان، خانوادههای قربانیان آمریکایی و افغانستانی، همچنان در غبار بیپاسخی سرگرداناند. کسانی که فرزندانشان را برای دفاع از آزادی به میدان فرستادند، امروز شاهدند که نهتنها اهداف آن فداکاریها به باد رفته، بلکه حتی پاسخی از سردمداران قدرت دریافت نمیشود. چنانکه گویی وجدان جهانی نیز با آخرین پرواز نیروهای خارجی از فرودگاه کابل، خاک خورده و به فراموشی سپرده شده است. اکنون که یکبار دیگر روز یادبود فرا رسیده، وجدان جهانی موظف است نهتنها یاد کشتهشدگان آمریکایی را گرامی دارد، بلکه به هزاران قربانی افغانستانی این اشتباه تاریخی نیز توجه کند. خاطرهی این خروج نباید در هیاهوی ناسیونالیسم آمریکایی گم شود. این یادبود، تنها با پذیرش مسئولیت، بازنگری سیاستها و صداقت در برابر حقیقت، میتواند معنا یابد.
زخمِ باز افغانستان؛ فاجعهی خروج امریکا و سکوتی که به قیمتِ انسانها تمام شد
ما را دنبال کنید
مطالب مرتبط
- تبلیغات -
