طالبان پس از شطرنج، اکنون به فکر بستن باشگاه‌های بیلیارد افتاده‌اند

خبرگزاری راسک: در کشوری که همه‌چیز به سوی خاموشی، افسردگی و انزوا رانده می‌شود، اکنون شنیده می‌شود که گروه طالبان پس از صدور فرمان ممنوعیت بازی شطرنج، تصمیم گرفته‌اند تا در گام بعدی، باشگاه های بیلیارد را نیز هدف بگیرند. هرچند تا کنون دستور رسمی یا اقدام عملی گسترده‌ای در این‌باره صورت نگرفته، اما منابع متعدد در کابل و چندین استان کشور به خبرنگاران خبرگزاری راسک تأیید کرده‌اند که بحث بستن باشگاه‌های بیلیارد در دستور کار نهادهای امر به معروف و نهی از منکر طالبان قرار گرفته است. این تصمیم که از درون محافل بسته‌ی طالبانی بیرون تراوش کرده، می‌تواند واپسین ضربه بر پیکر بی‌رمق نشاط اجتماعی در افغانستان باشد. پس از خاموش ساختن موسیقی، تعطیل کردن سینماها و ممنوعیت شطرنج، اکنون طالبان در پی آن‌اند که حلقه‌ی محدود باقی‌مانده‌ی سرگرمی‌های جوانان را نیز درهم بشکنند.
رحمت‌الله حسینی، یکی از مالکان باسابقه‌ی باشگاه‌ بیلیارد در کابل، در گفت‌وگو با راسک گفت:
“تا هنوز رسماً نیامده‌اند، اما شنیده‌ایم که در جلسات‌شان گفته‌اند باید بیلیارد را هم ببندند. ما نگران هستیم. صدها جوان هر روز اینجا می‌آیند. اگر این‌جا بسته شود، کجا بروند؟” طالبان که ذاتاً با هرگونه تجمع اجتماعی که از دایره‌ی انحصاری مسجد و مدرسه بیرون باشد، مشکل دارند، بیلیارد را همچون شطرنج لهو و لعب می‌خوانند و آن را بی‌ارزش تلقی می‌کنند. اما در واقعیت، این تفریح سالم یکی از اندک امیدهای جوانان این کشور برای رهایی از بیکاری، فشار روانی و بی‌سرنوشتی است.
فیصل حمیدی، مالک یک کلب بیلیارد در استان هرات می‌گوید:
“در شهر ما، جوان‌ها یا بیکارند، یا معتاد، یا می‌خواهند از کشور فرار کنند. این کلب برای آنان جای امن است، جایی برای تمرکز، رقابت سالم، و حتی دوستی. اگر این را هم بگیرند، جز تاریکی چه می‌ماند؟” گروه طالبان نشان داده‌اند که دیدگاه‌شان نسبت به زندگی اجتماعی، فرهنگی و حتی انسانی، به طرز عجیبی خالی از انعطاف و فهم است. آن‌ها به‌جای پرداختن به بحران بیکاری، فقر، مهاجرت و فروپاشی نهادهای آموزشی، به سرگرمی‌های سالم و بی‌خطر می‌تازند؛ گویی دشمن اصلی‌شان نه جنگ‌افزار است، نه فساد، بلکه یک میز سنوکر و یک توپ بی‌جان. زهیر سادات، صاحب باشگاهی در بلخ، به راسک گفت:
“چند هفته پیش شنیدیم که قرار است بیایند و بررسی کنند. هنوز نیامده‌اند، اما خبرها نگران‌کننده است. ما تنها نیستیم؛ ده‌ها خانواده از این راه نان می‌خورند. اگر ببندند، ما کجا برویم؟”
کارشناسان اجتماعی هشدار می‌دهند که طالبان با این رویکرد، جامعه را به سمت فروپاشی روانی سوق می‌دهند. حذف تفریحات سالم، آخرین رشته‌های اتصال میان نسل جوان و امید به ماندن در کشور را می‌برد. جوانانی که امروز در باشگاه‌های بیلیارد به رقابت می‌پردازند، شاید فردا در کوچه‌های بی‌سرنوشت این سرزمین در دام اعتیاد و افراطیت بیفتند؛ و مسؤولیت این انحطاط، مستقیماً بر دوش کسانی‌ست که به‌جای توسعه و شادابی، جهل و انزوا را ترویج می‌کنند. خبرگزاری راسک به رصد مداوم این موضوع ادامه می‌دهد و در صورت هرگونه اقدام رسمی طالبان برای مسدود ساختن باشگاه‌های بیلیارد، گزارش‌های تازه و مستندتری را به نشر خواهد رساند.