افزایش معاملات تسلیحاتی طالبان؛ فرماندهان جنگ‌افروز در جستجوی قدرت بیشتر و سرکوب وسیع‌تر

خبرگزاری راسک: در حالی که مردم افغانستان با گرسنه‌گی، بیکاری و فقر گسترده دست و پنجه نرم می‌کنند، فرماندهان طالبان به‌جای تأمین نان و امنیت، در پی خرید تسلیحات پیشرفته از خارج‌اند. گزارش‌های موثق نشان می‌دهند که قاری فصیح‌الدین فطرت، رئیس ستاد ارتش طالبان، همراه با ملا یعقوب مجاهد، وزیر دفاع این گروه، در ماه مارچ سال گذشته به دوحه، پایتخت قطر، سفر کردند تا در نمایشگاه بین‌المللی اسلحه اشتراک کنند؛ سفری که بیش‌تر به هدف نمایش قدرت و جلب حمایت‌های خارجی برای تداوم استبداد این گروه صورت گرفته است. این سفر در حالی صورت گرفت که میلیون‌ها شهروند افغانستانی در سرمای زمستان بدون سرپناه و با حداقل مواد غذایی به سر می‌بردند. با این‌حال، طالبان با بی‌شرمی تمام در نشست‌های تشریفاتی با مقامات قطری شرکت کرده و از نقش این کشور در توافق‌نامه دوحه توافقی که طالبان را از یک گروه شورشی به حکام غیرمشروع کشور تبدیل ساخت تجلیل کردند. طالبان از همان ابتدا این توافق را وسیله‌ای برای رسیدن به قدرت مطلق و سرکوب کامل زنان، رسانه‌ها، اقوام و مذاهب مختلف ساختند.
قاری فصیح‌الدین که از وی به عنوان «فاتح شمال» یاد می‌شود، نقش اصلی را در کشتار، کوچ اجباری و سرکوب ساکنان پنجشیر و اندراب بازی کرده است. اما گزارش‌ها نشان می‌دهد که طالبان اکنون حتی به فرماندهان غیرپشتون خود نیز اعتماد ندارند و آن‌ها را به حاشیه رانده‌اند. منابع آگاه می‌گویند قاری فصیح‌الدین به‌رغم مقام بلندش، بارها از تصمیم‌گیری‌های کلان نظامی کنار گذاشته شده و تحت نظارت قرار دارد نشانه‌ای آشکار از تبعیض قومی و بی‌اعتمادی داخلی در ساختار این گروه قبیله‌سالار. طالبان در این سفر به دوحه اعلام کردند که تلاش دارند سیستم‌های دفاع هوایی و سلاح‌های پیشرفته را به‌دست آورند تا گویا امنیت کشور را تأمین کنند. اما تجربه‌ی سال‌های گذشته به وضوح نشان داده است که هر سلاحی که به‌دست این گروه افتاده، نه برای دفاع از کشور، بل برای سرکوب مردم بی‌گناه، به‌ویژه مخالفان سیاسی، قوم‌های دیگر، خبرنگاران و زنان شجاع کشور استفاده شده است.
از سوی دیگر، نقش قطر در میزبانی از طالبان و فراهم کردن زمینه خرید سلاح برای آن‌ها، پرسش‌های جدی را در میان نهادهای حقوق بشری و سیاسی بین‌المللی به‌میان آورده است. این‌که چگونه کشوری که مدعی صلح و میانجی‌گری جهانی است، به یک گروه تمامیت‌خواه میدان داده تا در سایه دیپلوماسی، سلاح وارد کند و مردم خود را بیشتر به اسارت گیرد، جای تأمل دارد. جهان باید بپذیرد که حمایت غیرمستقیم از طالبان به معنی هم‌دستی در جنایات این گروه است. در نهایت، آن‌چه امروز به نام معاملات تسلیحاتی در دوحه یا هرجای دیگر صورت می‌گیرد، نه برای دفاع از خاک افغانستان، بل برای تثبیت دیکتاتوری مذهبی، سرکوب آزادی، و تقویت یک امارت افراطی است که در آن، مردم به جای نان، تفنگ می‌خورند. جهان باید به جای تعامل با طالبان، در پی پاسخ‌گویی این گروه در برابر جنایات‌شان باشد.