خبرگزاری راسک: جورج گلزمن، شهروند ایالات متحده و باشندهی ایالت جورجیا، پس از گذراندن بیش از دو سال در اسارت گروه طالبان در کابل، سرانجام در ماه مارچ ۲۰۲۵ آزاد شد و حقایق تلخ و هولناکی را از دوران اسارتش با رسانهها در میان گذاشت؛ حقایقی که بار دیگر چهرهی خشن، ضدبشری و غیرانسانی طالبان را به جهانیان آشکار میسازد. گلزمن که به قصد بازدید از افغانستان، در دسامبر ۲۰۲۲ وارد این کشور شده بود، تنها دو روز پس از ورودش از سوی جنگسالاران طالب بازداشت شد؛ گروهی که هیچ گونه تعهدی به حقوق بشری ندارد و سالهاست جز اختناق، سرکوب و وحشت، چیزی برای مردم افغانستان و جهان به بار نیاورده است.
طالبان در طول دوران اسارت، گلزمن را پیوسته تحت شکنجههای جسمی و روحی قرار دادهاند و بارها از او خواستهاند تا از دین مسیحیت دست کشیده و به زور به اسلام بگرود؛ موضوعی که نشاندهندهی طرز تفکر تاریک و غیرانسانی این گروه است که حتی ابتداییترین مفاهیم آزادی عقیده و دین را نیز بر نمیتابد. او در مصاحبه با رسانهی WSB-TV گفت: «به من میگفتند اگر مسلمان شوی، در دو روز آزاد میشوی.» اما او با وجود لتوکوب، تحقیر و تهدید، حاضر نشد ایمان خود را زیر فشار تفنگ و شلاق طالبان بفروشد. این پایداری، نه تنها نماد ایستادگی یک انسان در برابر ظلم است، بلکه افشاگری بزرگی علیه ماهیت واقعی طالبان نیز به شمار میرود. گلزمن افزوده است که در تمام مدت اسارت در یک زیرزمین تاریک، در سرمای استخوانسوز زمستان کابل، با پاشیدن آب سرد شکنجه میشد و هیچ گونه مراقبت صحی برای زخمها، جراحات و تومور صورتش وجود نداشت. چنین برخورد غیرانسانی، بیانگر نظام بیمار و فاقد اخلاق طالبان است که حتی با اسیران جنگی هم رفتاری بربرمنشانه دارد.
تماسهای اندک و کوتاه او با خانواده، بهویژه همسرش الکساندرا، مملو از درد، اضطراب و تهدید به اعتصاب غذا بود. او بارها از وضعیت صحی وخیم خود گفته و از جهان تقاضای کمک کرده بود؛ درخواستی که طالبان عمداً نادیده گرفتند تا او را بشکنند، اما شکست اصلی از آنِ خودشان بود. در نهایت، پس از تلاشهای پیگیر خانواده، وکیل داوطلب دنیس فیتزپاتریک و مشاور خانواده، جورج تیلور، و از همه مهمتر مداخلهی مستقیم رئیسجمهور دونالد ترامپ، وزیر خارجه مارکو روبیو و مشاور امنیت ملی مایک والتز، مذاکراتی پیچیده با طالبان از راه میانجیگری قطر انجام شد و گلزمن، پس از تحمل ۸۰۳ روز اسارت، بالاخره آزاد گردید. طالبان که همواره ادعای “عفو عمومی” و “اصلاحات” میکنند، با این رفتارها یک بار دیگر ثابت ساختند که اصلاحپذیر نیستند و باور به هر نوع تعامل سازنده با این گروه، سادهلوحی سیاسیست.
همسر گلزمن، در یک اعلامیهی احساسی گفت: «نمیتوانم صبر کنم تا جورج را ببینم. او قهرمان ماست و همیشه مدیون رئیسجمهور ترامپ برای آوردن او به خانه خواهیم بود.» این سخنان، برخلاف تلاشهای طالبان برای ترسافکنی، گواهیست بر قدرت اراده و حمایت بینالمللی در برابر ظلم طالبانی. گلزمن که در گذشته از بیش از ۱۳۰ کشور بازدید کرده بود، اکنون پس از این رنج طاقتفرسا در حال بهبودیست و مصمم است تا پیام ایستادگی در برابر ظلم را به گوش جهانیان برساند؛ پیامی که طنین آن، برای طالبان همچون ناقوس شکست است.
