کابل یا بیجینگ؟ گشت‌وگذار بی‌قید و شرط شهروندان چینی در پایتخت و سکوت پرسش‌برانگیز طالبان

خبرگزاری راسک: در شرایطی که پایتخت کشور زیر سایه‌ی سنگین محدودیت‌های فرهنگی، اجتماعی و مذهبی گروه طالبان روزگار می‌گذراند، کابل شاهد حضور پررنگ و بی‌سابقه‌ی شهروندان چینی است. این حضور چنان گسترده و بی‌پرده صورت می‌گیرد که شماری از شهروندان پایتخت می‌گویند: «در هر ده قدم، با یک چینی مواجه می‌شوی.» خبرنگاران خبرگزاری راسک در یک گشت‌وگذار میدانی، از ساحات مختلف شهر از چهارراهی گل‌سرخ گرفته تا کارته سه، از شهرنو تا دشت برچی گزارش‌هایی را گردآوری کرده‌اند که گویای حضور آزاد و پرتحرک اتباع چینی، بدون همراهی محافظ یا مترجم، می‌باشد. این افراد در بازارها، کافه‌ها، مهمان‌خانه‌ها و حتی مراکز خریدی که به‌طور نسبی هنوز فعال‌اند، آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند، عکس می‌گیرند، خرید می‌کنند و هیچ نشانی از ترس یا نگرانی در چهره‌های‌شان دیده نمی‌شود.
بر بنیاد مشاهدات خبرنگاران راسک و گفتگو با منابع محلی، اتباع چینی شب‌ها در محافلی شرکت می‌کنند که به‌کلی خلاف قوانینی‌ست که طالبان برای شهروندان افغانستانی وضع کرده‌اند. موسیقی، نوشیدن مشروبات الکلی، استعمال مواد مخدر سبک، و حتی رقص و پایکوبی آن‌هم در خانه‌هایی که در محلات مسکونی موقعیت دارند جزو فعالیت‌های منظم این گروه از خارجی‌هاست. یکی از ساکنین ساحه‌ی وزیر اکبرخان، که به دلایل امنیتی نخواست نامی از او برده شود، به راسک چنین گفت:
«هر شب صدای موزیک از یک خانه می‌برآید که چند ماه است به چینی‌ها کرایه داده شده. پولیس طالبان هم دقیق می‌فهمد، اما تا هنوز هیچ‌کس جرأت نکرده آن‌جا را بررسی کند. انگار این خانه‌ها حاکمیت خاص خود را دارند.»
در جریان تهیه این گزارش، خبرنگار ما با شماری از شهروندان کابل نیز گفتگو کرده است:
فرشته نوری، باشنده‌ی ناحیه چهارم کابل می‌گوید:
«برای ما، شنیدن یک موسیقی در مبایل می‌تواند دردسرساز باشد. اما برای چینی‌ها، گویی همه چیز مباح است. این عدالت نیست. اگر قانون است، باید برای همه باشد نه فقط برای مردم بی‌پناه این سرزمین.» حمیدالله سرفراز، دکاندار در شهرنو در صحبت با خبرنگار راسک می‌افزاید:
«ما که بیست سال اینجا زندگی کردیم، هیچ‌وقت نتوانستیم این‌قدر آزاد باشیم که این خارجی‌ها هستند. نه محافظ دارند، نه ترجمان. به راحتی خرید می‌کنند، چانه می‌زنند و می‌خندند. واقعاً برایم سؤال است که کی از آنان محافظت می‌کند؟»
نجیب هوشنگ، آگاه روابط بین‌الملل باور دارد:
«طالبان به خاطر مناسبات اقتصادی با چین و امید به جلب سرمایه‌گذاری، چشمان خود را بر فعالیت‌های غیرقانونی چینی‌ها بسته‌اند. این یک معامله‌ی خاموش است که بهای آن را مردم می‌پردازند.»
روایت اول، واقعیت تلخ اکثریت است: مردمانی که هر روز در فضای پر از ترس و محدودیت زندگی می‌کنند، از شنیدن موسیقی تا پوشیدن لباس رنگین، باید مراقب باشند. روایت دوم، داستان اقلیتی پرنفوذ است که با گذرنامه‌های خارجی، از قانون مستثنی شده‌اند. در این میان، سکوت معنادار طالبان در برابر این تفاوت رفتاری، پرسش‌هایی جدی در زمینه‌ی استقلال، عدالت و نیت‌های واقعی این گروه در قبال مردم افغانستان برمی‌انگیزد.