طالبان چگونه با استفاده از زنان بی‌بضاعت دار و ندار جوانان را غارت می‌کنند؟

خبرگزاری راسک: گزارش‌های مستند از کابل نشان می‌دهد که طالبان با استفاده از تاکتیک‌های فریبکارانه، جوانان را در دام خود گرفتار ساخته و از آنان اخاذی می‌کنند. یکی از این شیوه‌ها، استفاده از زنانی است‌که در خیابان‌ها پرسه می‌زنند و طعمه‌های خود را به دام طالبان سوق می‌دهند. این تاکتیک نه‌تنها حیثیت و امنیت جوانان را به مخاطره انداخته، بلکه به یکی از منابع عمده درآمد طالبان از راه باج‌گیری و مصادرۀ اموال مبدل گردیده است. به گفتۀ زنانی که خود در این دام اسیر بوده‌اند، طالبان گروهی از زنان را که در وضعیت ناگوار اقتصادی و اجتماعی قرار دارند، زیر کنترول گرفته و به‌حیث ابزار شکار استفاده می‌کند. این زنان، که بسیاری‌شان به دلیل فقر یا تهدید طالبان ناگزیر به همکاری شده‌اند، در مناطق مشخصی از کابل گشت‌وگذار می‌کنند و با حرکات و اشارات معین، جوانان را ترغیب می‌نمایند تا آن‌ها را سوار موترهای‌شان کنند. بسیاری از این مردان، که از ماهیت خطرناک این دام بی‌خبرند، فریب خورده و به سرنوشت شومی دچار می‌شوند.
زمانی که این زنان به مقصد رسیدند، افراد مسلح طالبان ناگهان وارد صحنه شده، موتر را محاصره کرده و جوانان را به “اعمال غیراخلاقی” متهم می‌کنند. سپس، با تهدید و ایجاد وحشت، آنان را وادار به پرداخت مبالغ هنگفت می‌سازند. در صورتی که قربانی قادر به پرداخت نباشد، طالبان وسایط نقلیه، تلفون‌های همراه و دارایی‌های ارزشمندش را مصادره می‌کند. برخی از این افراد، در بدل نجات از شکنجه و بدنامی، ناگزیر می‌شوند تا ملکیت‌های خود را به طالبان واگذار کنند. زرغونه، زنی که پیش از این در این دام گیر افتاده بود، به خبرگزاری راسک گفت: “طالبان با تهدید و فشار، زنان را مجبور می‌سازند که به‌حیث طعمه کار کنند. من در ابتدا نمی‌دانستم چه اتفاقی در حال رخ دادن است. اما پس از مدتی، متوجه شدم که این یک سیستم سازمان‌یافته برای اخاذی از مردان است.” به گفتۀ زنان دیگری که در این شبکه به‌زور طالبان حضور داشته‌اند، برخی از قربانیان حتی پس از پرداخت پول نیز رهایی نمی‌یابند. آن‌ها یا به‌حیث گروگان نگه‌داشته می‌شوند و یا برای همیشه ناپدید می‌گردند.
سمیه، که از چنگ طالبان فرار کرده، توضیح می‌دهد: “یک‌بار دیدم که طالبان جوانی را پس از گرفتن پول رها نکردند. آن‌ها گفتند که باید یک پیام به دیگران بدهند تا هیچ‌کس جرأت نکند در برابرشان ایستادگی کند. پس از آن، او دیگر هرگز دیده نشد.” به گفتۀ این زنان، طالبان از این شیوه نه‌تنها برای اخاذی، بلکه برای اعمال فشار بر خانواده‌های قربانیان نیز استفاده می‌کند. بسیاری از خانواده‌ها، به‌خاطر حفظ آبرو و نجات فرزندان‌شان، مجبور به پرداخت پول هنگفت به طالبان می‌شوند. در برخی موارد، جوانانی که توان پرداخت ندارند، ناگزیر می‌شوند تا به‌حیث جاسوس و یا نیروی نظامی برای طالبان کار کنند.
شهلا، که زمانی مجبور به همکاری با طالبان شده بود، به خبرگزاری راسک گفت: “طالبان نه‌تنها مردان را هدف قرار می‌دهند، بلکه زنان را هم به گروگان می‌گیرند. من دیده‌ام که چگونه آن‌ها از زنان فقیر سوءاستفاده می‌کنند. برخی از زنانی که مجبور به همکاری شده‌اند، حالا ناپدید شده‌اند و کسی از سرنوشت‌شان خبر ندارد.” طالبان، با ایجاد وحشت و تهدید به مجازات، قربانیان را وادار به سکوت می‌کند. بسیاری از آنان، از ترس انتقام‌گیری و رسوایی اجتماعی، جرأت شکایت و افشاگری را ندارند. این مسئله سبب شده است که تاکتیک‌های فریبکارانۀ طالبان در کابل گسترش یابد و شمار قربانیان افزایش یابد.
کابل، که روزگاری شهری پویا و پرجنب‌وجوش بود، اکنون به میدان شکار طالبان مبدل شده است. این گروه، با استفاده از روش‌های غیرانسانی و حیله‌گرانه، جوانان را به دام انداخته و دارایی‌های‌شان را غارت می‌کند. جامعۀ جهانی و نهادهای حقوق بشری باید به این جنایات طالبان در کابل توجه جدی نموده و برای حمایت از قربانیان، اقدامات عملی روی دست گیرند.