بی‌بی‌سی فارسی در آیینه مخاطبان

رادیو فارسی بی‌بی‌سی امروز یکشنبه (۱۴۰۲/۱/۶) آخرین برنامه خود را پخش کرد و به تاریخ پیوست. این رویداد در شبکه‌های اجتماعی عکس العملهای مختلفی را به دنبال داشت. دیدگاه یکی از کاربران اجتماعی در این زمینه قابل تأمل دیده شده است که با اندکی تصرف در اینجا منعکس می‌گردد:
ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻣﺨﺎﻃﺒﯿﻦ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍﺩﯾﻮ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﻪ ﺗﻌﻄﯿﻞ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﺎﻧﻪ، ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻭ ﻧﻘﺪ ﻣﺜﺒﺖ ﯾﺎ ﻣﻨﻔﯽ . ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺩﻫﻪ ﭘﺨﺶ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺨﺎﻃﺒﯿﻦ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﺍﻫﻞ ﻓﻦ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻘﺪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺜﻼ ﯾﮏ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﯾﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﯾﮏ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﻭ ﻋﻠﻤﯽ ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﺍﺧﺒﺎﺭ، ﺗﺤﻠﯿﻞﻫﺎ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﻫﻨﺮﯼ ﻭ ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﭼﺎﭖ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﯾﮏ سمیناری ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﯾﺎﺑﯽ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ، ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ بازی کرده ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎﺛﯿﺮﺍﺕ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺮﺻﻪﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﺖ، ﻓﺮﻫﻨﮓ، ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﯾﮏ ﺭﺳﺎﻧﻪﯼ ﺟﻬﺎﻧﯽ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺣﺮﻓﻪ اﯼ ﻧﯿﺰ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺮﻓﻪای ﻧﺒﻮﺩ ﻭ در بسیاری از ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺟﺎﻧﺐﺩﺍﺭﺍﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﻧﻤﻮﺩ . ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺷﻤﺴﯽ، ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﺭﯼ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ به طور واضح ﺳﻮﮔﯿﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺟﺎﻧﺐﺩﺍﺭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ، ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎﻥﻫﺎﯼ ﭘﺸﺘﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻗﻮﻡ ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺗﺎﺟﯿﮏﻫﺎ، ﺍﻗﻠﯿﺖ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ ﻫﺰﺍﺭﻩﻫﺎ، ﺷﯿﻌﯿﺎﻥ ﻃﺮﻑﺩﺍﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺑﻪ ﻧﻈﺎﻣﯿﺎﻥ ﺟﻨﺮﺍﻝ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻣﻠﯿﺸﻪﻫﺎﯼ ﺍﺯﺑک
ﺩﺭ ﺩﻭﺩﻫﻪ ﭘﺴﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺍﺧﺒﺎﺭﺵ ﺑﯽ ﻃﺮﻓﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮﺩ. ﺩﺭ ﺩﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺭﯾﺎﺳﺖ ﺟﻤﻬﻮﺭﯼ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮﯼ ﮐﻤﭙﯿﻦ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯽ ﺣﺎﻣﺪ ﮐﺮﺯﯼ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﻧﯿﺰ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﺎ ﺗﯿﻢ ﻣﺘﻘﻠﺐ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﺎﻣﺰﺩ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻭ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ ﻫﻤﺪﻻﻧﻪ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﻧﻤﯽﺩﺍﺩ .
در افغانستان ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ ﺗﺤﻠﯿﻞﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ مخاطبان زیادی داشت، برای بسیاری از کسان ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﺧﺒﺮ ﺭﺳﺎﻧﯽ ﻭ ﺗﺤﻠﯿﻞهای ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﻌﯿﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ.
ﺟﺬﺍﺑﯿﺖ معلول عواملی بود. ﮔﻮﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺷﮕﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺷﺒﮑﻪ، ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻭ ﻟﻔﺎﻇﯽ ﻭﯾﮋﻩ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﻊ ﻣﺨﺎﻃﺒﯿﻦ ﻣﯽﺭﺳﺎﻧﯿﺪﻧﺪ . ﻟﺤﻦ ﻭ ﺳﺒﮏ ﺗﺤﻠﯿﻞﮔﺮﺍﻥ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ، ﺗﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻄﺎﻗﺎﻥ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺳﺨﻦ ﭘﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻟﻔﺎﻇﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﯼ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﻧﻤﻮﺩﻧﺪ .
ﺑﺨﺶ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽﻫﺎ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﮔﯽ ﻭ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﺷﺪ، ﺧﯿﻠﯽ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺩﺭﯼﺍﺵ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽﻫﺎ، ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ، ﺑﻮﺩ. ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺣﺘﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﺶ ﺩﺭﯼ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﯿﭻ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﺎ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮﯾﻦ .
‏« ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺑﯿﺴﺘﻢ ‏» ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﮏ ﺑﺎﺯﭼﯿﻨﯽ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﮐﺘﺎﺏ ﭼﺎﭖ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻗﺎﯼ ﻇﺎﻫﺮ ﻃﻨﯿﻦ، ﭼﯿﺰﯼ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﯿﺰ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﺷﺒﮑﻪ ﻓﯿﺴﺒﻮﮎ ﺑﯽﺑﯽﺳﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻧﺎﺯﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺳﺒﮏ ﻣﺎﯾﮕﯽ ﻭ ﻏﯿﺮ ﺣﺮﻓﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻧﺶ .