زندگی با تنهایی، تلخی و سکوت (مروری به رمان حوالی خیابان سی‌تیر)

همیشه باچشم کژ دیده می‌شوند و راوی‌های زن از نگاه جامعه در امان نیستند. راوی‌های زن از جامعه آسیب پذیر شده‌اند، از رابطه‌ها آسیب دیده و از زندگی رنج می‌برند.

همه چیز جامعه علیه شان است، از سانسورشدن خواست‌ها و علایق شان گرفته تا دیدن به‌چشم سیاه و شهوتی بسوی شان.

گپ زدن و سیاهی روزگار، حکایت تنهایی و شکست و عشق درون‌مایه‌ی داستان را تشکیل داده است. داستان با گپ زدن میترا شروع می‌شود و با گپ زدن پایان می‌پذیرد. تاثیرگذار بودن، برنده شدن، شجاعت و تلاش ورزیدن، تکه‌های از پیام داستان است. برای مخاطب چنین دغدغه و ذهنیت را تلقین می‌کند.

نکته‌های فلسفی داستان را احاطه کرده است: اما خواندن رمان هم مثل دوران عاشقی، یک روز به‌پایان می‌رسد و ترا به‌بلاتکلیفی رهایت می‌کند. آن‌وقت تو نمی‌دانی باخودت چکار کنی. دنبال ماجرا می‌گردی تا از افسردگی یک پایان خلاص شوی. نوشتن بخش از این تلاش است…(حوالی خیابان سی‌تیر،ص:۳۵) و اما هیچ دیالوکی در آن، به‌چشم نمی‌خورد.

تک‌گویی درونی با شخصیت‌ها شروع می‌شود و گاهی فلش بک می‌زند و به‌بیان واضح واقعه می‌پردازد. شخصیت‌ها خود، خود را برای خواننده معرفی می‌کنند، واقعه‌ها پی هم آمده و نیاز احساس می‌شود که برای به‌نتیجه رسیدن، داستان بطور تمام خوانده شود.

نمونه:

کافه، غار من شده است. باید انسانهای اولیه از زندگی در غار بسیار لذت برده باشند، از زندگی در دل سنگها و رطوبت و بوی زمین و تاریکی امن غار. تنها غار می‌توانسته در روز تاریک باشد، زیر این آسمان عریض. تنها غار، رقیب آسمان بوده و آدم زیر آن، احساس مالکیت سقف را شناخته است و حالا هم کافه، مثل غار  سقفش از جنس باقی سقفها نیست. از جنس آسمان نیست. اما این را فهمیده ام که در دل مفهوم هر سقفی، تضاد هست: هم امان دارد … هم خفقان .