نارضایتی مردم از طالبان و گسترش جبهه‌های جنگ

نویسنده: کی‌خسرو باختریان

زور و خشونت از ابزارهای سلطه‌ی طالبان بر مردم است. در این روزها خشونت طالبان بر افراد بیش‌تر شده است. پری‌روز یک فرد در زندان این گروه زیر شکنجه درگذشت، یک فرد از پنج‌شیر را در شهر کابل کشتند و در هفته‌ی گذشته چندین نفر از نظامیان پیشین در قندهار و سایر ولایات به‌صورت آشکار و پنهان توسط گروه طالبان تیرباران شدند.

از یک طرف طالبان سرکوب و خشونت را بیش‌تر کرده‌اند و از طرفی دیگر نارضایتی مردم از این گروه افزایش یافته است و مردم نارضایتی خود را با وصف سرکوب شدید به شیوه‌های متفاوتی نشان می‌دهند. اگرچه خشونت و سرکوب گروه طالبان به اندازه‌ای شدید است‌که بیان و نشان اعتراض را ناممکن می‌سازد، اما جان مردم به لب رسیده است. متلی است می‌گویند وقتی‌که آب از سر پرید چه یک نیزه و چه صد نیزه. خشونت طالبان اندازه ندارد، مردم مرگ را نسبت به زندگی زیر سلطه‌ی طالبان ترجیح می‌دهند. همه شاهدیم خودکشی پس از به قدرت رسیدن طالبان رو به افزایش است. خودکشی‌های پیهم پسران و دختران جوان و سایر افراد نوعی از اعتراض در برابر ستم گروه طالبان است‌که افرادی در این شرایط سخت چاره‌ای غیر از خودکشی نمی‌بینند و با خودکشی ابراز انزجار خود را از گروه طالبان نشان می‌دهند.

اما طالبان تشنه‌ی قدرت، پول و زن استند، با سرکوب و خشونت، پول به دست می‌آورند و هر کدام شان دختران مردم را به زور به نکاح خود درمی‌آورند. بنابراین به اعتراض و نارضایتی مردم توجه نمی‌کنند و پاسخ اعتراض و نارضایتی مردم را در سرکوب و خشونت بیش‌تر می‌دانند و به خشونت و سرکوب شان شدت می‌بخشند.

سرکوب و خشونت‌های بیش از حد طالبان موجب شده‌اند که جبهه‌های مخالف طالبان روز به روز بیش‌تر شوند و افراد علاقه‌مند به عضویت در جبهه‌های مخالف طالبان شوند و اعضای این جبهه‌ها افزایش یابند. چندین جبهه در افغانستان عملا به مبارزه‌ی مسلحانه علیه طالبان می‌پردازند که در این میان جبهه‌ی مقاومت و جبهه‌ی آزادی بیش‌ترین فعالیت را داشته‌اند، اما جبهه‌های مقاومت مردمی دیگر نیز شکل گرفته‌اند و شروع به فعالیت کرده‌اند.

از آن‌جایی‌که خشونت و سرکوب طالبان هم‌چنان ادامه یافته است، به تازگی گروهی از افسران نظامی پیشین جبهه‌ای را بنام جبهه‌ی متحد افغانستان ایجاد کرده‌اند. اگرچه هنوز این جبهه مشخص نکرده که فعالیت سیاسی دارد یا نظامی. اما ایجاد این جبهه‌ها بیان‌گر این است، همه از گروه طالبان ناامید شده و به این نتیجه رسیده‌اند که طالبان فقط زور را به رسمیت می‌شناسند و با ارزش‌های مدرن اجتماعی، فرهنگی و سیاسی سر سازش ندارند.

بنابر شواهدی که ارایه شدند، نتیجه این می‌تواند باشد که روز به روز مخالفت‌ها با طالبان بیش‌تر می‌شود و این مخالفت‌ها سیاسی نیستند، بلکه نظامی استند که موجب گستردگی جنگ با طالبان در کشور خواهد شد.