پس از روی کارآمدن گروه طالبان ازدواج اجباری در استان بدخشان افزایش یافته‌است

راسکRASC: پس از به قدرت رسیدن گروه طالبان و اعمال سیاست‌های زن‌ستیز و استفاده ابزاری آن‌ها از دین، بی‌کاری و فقر در کنار دروازه‌های بسته مکتب‌ها و دانش‌گاه‌ها به روی دختران و نبود قانون برای حمایت از زنان و دختران از سوی گروه طالبان، آمار ازدواج‌های اجباری در کشور افزایش یافته‌است.
بدخشان از جمله استان‌های کوهستانی افغانستان است که پس از تسلط گروه طالبان ازدواج بدون رضایت دختران در شماری از شهرستان‌های این استان افزایش یافته‌است.
زرفشان ۱۳ سال داشت که ازدواج کرد؛ او می‌گوید: «من قربانی ازدواج اجباری شدم؛ در سن ۱۳سالگی مرا شوهر دادند. سنی که باید مصروف بازی‌های کودکانه می‌بودم. من مثل پرنده‌‌ای بودم که می‌خواستم پرواز کنم؛ ولی بال‌هایش را قیچی کردند و زمین زدند.»
شریفه بانوی دیگری است که هیچ نقشی در ازدواج خود نداشته و می‌گوید: «هر روز با محدودیت جدیدی روبه‌رو می‌شوم، حتی نمی‌توانم که برای زندگی‌ام تصمیم بگیرم. من هم مانند دیگر دختران بدون خواست خود و با تصمیم پدرم ازدواج کردم.»
در حالی که در گذشته‌ موجودیت قانون‌ها، قوه‌قضاییه، نهادهای حمایت‌کننده از زنان و خودکفایی مالی زنان خشونت‌ علیه زنان را کاهش داده‌بود و زنان با پناه‌گرفتن در زیر چتر قانون‌ها می‌توانستند از حقوق‌شان دفاع کنند؛ اما با روی کارآمدن گروه طالبان زنان از اندک‌ترین حق‌شان محروم شده‌اند.
کاینات دیگر باشنده‌ی بدخشان با نگرانی از آینده مبهم خود می‌گوید: «هر روز صدای زنان خاموش می‌شود، ازدواج‌های اجباری نیز افزایش یافته‌است و دختران زیر سن بدون خواست‌شان به ازواج درآورده می‌شوند.»
این درحالی است که در یک‌سال گذشته اخبار مربوط به قتل و خودکشی دختران به سبب ازدواج‌های اجباری در استان بدخشان افزایش یافته‎است.
سیمین از جمله دخترانی بود که پس از آن‌که تن به ازدواج اجباری نداد، از سوی خانواده‌اش به قتل رسید.
در مورد دیگر در این استان دختر و پسری که اجازه ندادند، سنت‌های غلط جامعه، زندگی آن‌ها را ویران کند، سرانجام از ترس خانواده و گروه طالبان خودشان را به دریا افگنده و به زندگی‌شان پایان دادند.
در مناطق دور دست بدخشان که مردم دست‌رسی کم‌تری به امکانات برای نشر این رویدادها دارند؛ این گونه رویدادها بیش‌تر اتفاق می‌افتد.